Adoptie buitenland

ER GAAT VEEL TE VEEL MIS BIJ HET ADOPTEREN VAN BUITENLANDSE HONDEN!

Buitenlandse honden zijn een handel geworden. Ik had nooit gedacht dat ik het zou zeggen. De meesten zullen het vast met de beste bedoelingen doen, maar zoals het nu gaat, is in mijn ogen zeer slecht voor de toekomst van de buitenlandse hond en van de  stichtingen die zich daarmee bezighouden. Er is zoveel vraag naar honden in ons land, dat de meeste stichtingen of particulieren niet weten hoe snel ze honden uit het buitenland deze kant op moeten laten komen. Maakt niet uit hoeveel het er zijn, als het maar snel gaat en als het er maar veel zijn. De adoptiekosten die adoptanten moeten betalen, zijn niet misselijk. Hou me ten goede, ik ben een voorstander van het herplaatsen van buitenlandse honden in landen waar men over het algemeen goed voor honden zorgt. Mits de honden daar geschikt voor zijn en zo goed mogelijk worden geselecteerd. Mits men ze eerst in een asiel of gastgezin in Nederland opvangt. Nu worden ze via internet van een foto besteld en de hond komt een poos later naar Nederland. Niemand kan zeggen hoe de hond uit dat buitenlandse asiel in Nederland gaat reageren. Niemand!! Dat de hond zo vrolijk is en goed met andere honden om kan gaan in het asiel waar ze vandaan komen, wil helemaal niets zeggen over het gedrag dat er in Nederland zal zijn. Ik herplaats al 20 jaar honden uit het buitenland en ik heb er velen zelf uitgekozen om mee naar Nederland te gaan. De meest sociale vriendelijke hond in een buitenlands asiel kan veranderen in een hoopje bange ellende in Nederland. Dat is niet van te voren te zeggen als een hond uit een asiel ergens in Europa wordt geplukt en op een parkeerplaats of ergens in een hal wordt overhandigd aan een adoptant.

De drang naar het hebben van honden is al jaren groot en nu nog groter vanwege Corona. Daarnaast is de mens een stuk gemakkelijker geworden de laatste decennia en kijkt men minder nauw. Men denkt al snel dat ze wel weten hoe het is om een hond in huis te hebben. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn. Ze hebben er op internet over gelezen en zijn thuis opgegroeid met honden. Ze hebben ze hun hond in huis, vers uit een buitenlands asiel en dan blijkt de hond wel erg bang te zijn. Of de hond blaft erg veel. Of de hond blijkt panisch te zijn aan de riem tijdens het uitlaten. De hond is helemaal niet zindelijk en kan niet alleen zijn en dan begint de ellende. Veel van de honden uit het buitenland zijn opgegroeid in roedels. In ieder geval met meerdere honden. Met elkaar, met andere honden in de omgeving die ze kennen, voelen ze zich goed en sterk. Maar dan ineens moeten ze het helemaal alleen zien te redden. In een huis met dingen die allemaal geluid maken dat ze niet kennen, zoals een stofzuiger en een tv. Aan een riem langs een drukke straat lopen, terwijl ze weten dat ze nergens anders heen kunnen. Vreemde mensen en vreemde geluiden. De taal is anders en de hond begrijpt niet wat men wil. Een overload aan prikkels is wat veel van deze buitenlandse honden ineen doet krimpen en heel angstig maakt. Daar zit je dan als bange hond bij mensen die je niet verstaat, die van alles van je willen maar niet weten hoe ze je kunnen of moeten steunen en begeleiden. Daar ben je dan lekker klaar mee, want dan ligt het ineens aan de hond en niet aan de adoptant. Of het ligt aan de stichting want die heeft niet de juiste informatie gegeven, want de hond zou met andere honden en kinderen kunnen en was vriendelijk naar vreemde mensen. En nu heeft men een hond in huis, die dat allemaal niet is en niet doet.

Gelukkig zijn er adoptanten die dan een hondengedragstherapeut laten komen. Daar hebben veel honden gelukkig wat aan. Jammer genoeg is het ook op het gebied van hondengedragsdeskundigen een drama, want iedereen kan zich hondengedragsdeskundige noemen. Pas hoorden ik van mensen met een bange buitenlandse hond in huis, die mij om hulp vroegen, dat geadviseerd was om bezoek oude kleding aan te laten trekken. Als de hond dan zou happen in broekspijpen of mouwen, was dat geen probleem. Ze moesten de hond dan negeren. Als er niet op gereageerd werd, ging het ongewenste gedrag vanzelf een keer over. Ik verzin dit niet. Het is wonderlijk, maar waar. Veel buitenlandse honden zijn met liefde naar Nederland gehaald, maar velen moeten het hier in hun uppie maar uitzoeken, omdat de adoptant niet weet hoe hij met zijn hond moet omgaan of omdat er een slechte hondengedragsdeskundige in wordt geschakeld.

Mijn advies; Adopteer geen hond rechtstreeks uit het buitenland. Ja, het gaat ook regelmatig wel goed, maar het aantal keren dat het niet goed gaat, dat de hond er echt geen gelukkig leven door krijgt, is veel te hoog. De slechte berichten worden door de stichtingen niet gedeeld op de sociale media natuurlijk want dan zouden mensen zich wel achter de oren krabben. Zorg dat de hond al in Nederland is. Er zijn verschillende asielen in Nederland die buitenlandse honden herplaatsen. Er zijn een aantal goede stichtingen die met gastgezinnen werken en echt het beste voor hebben met de honden die ze naar ons land toe halen. Die voor de hond op durven te komen en niet voor het geld gaan dat ze met de adopties willen verdienen. Wacht gewoon wat langer als er geen geschikte hond te vinden is in Nederland. Haastige spoed is zelden goed. Dat het voor de adoptant dan een tegenvaller is als de hond niet de hond blijkt te zijn die ze voor ogen hadden, zal me een zorg zijn. Die honden….daar gaat het me om, die verdienen nu echt eens een goede baas en een goede plek!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.