Anne

De poep en pies liep er spontaan uit toen ze gevangen was. Het is maart een jaar of 7 geleden. De jonge hond wist niet wat haar overkwam. Ze liep gezellig mee met de mevrouw en de Border Collie die ze zo leuk vond. De hond en zijn baasje die ze al vaker was gevolgd. Ze liep ook deze keer achter de hond en zijn baasje aan en voor ze het door had kwamen er allerlei mensen en grepen haar vast. Ze kon nergens meer heen, er was geen uitweg en ze liet alles van angst lopen. De mensen waren blij en verheugd. “Eindelijk hadden ze haar te pakken” riepen de mensen naar elkaar. De jonge hond stond doodsangsten uit en begreep er niets van.

De hond waar dit over gaat is mijn Anne. Ze was gevangen nadat ze ruim elf weken op straat had gezworven. Niet in het buitenland maar gewoon in een plaats bij Tilburg in de buurt. In november, het jaar ervoor, was ze geadopteerd uit het asiel waar ik beheerder was. Ze werd geplaatst bij mensen die beloofd hadden heel goed op haar te letten en voor haar te zorgen. Anne had al genoeg ellende meegemaakt in haar jonge leven. Ze kwam uit het asiel in Orasje, Bosnië, dus haar korte leven was nog niet echt over rozen gegaan. Alle honden die ik herplaats uit het asiel in Orasje zijn mij erg dierbaar, zo ook Anne. Ik had de eerste weken veel contact met de nieuwe baasjes gehad. Alles ging prima. Ik kreeg foto’s en filmpjes.

Als ik eenmaal weet dat het goed gaat met een geplaatste hond kan ik het loslaten en dan wordt het contact meestal minder. Dan zit ik er niet meer wekelijks achteraan. Eens in de zoveel tijd een update is dan voldoende. Aangezien de eerste weken, maanden bij Anne en haar nieuwe baasjes goed ging was het contact minder. Er waren bijna 200 honden per jaar die herplaatst werden uit het asiel waar ik beheerder was en ik kon onmogelijk met iedereen altijd contact blijven houden.

In maart, het jaar nadat Anne in november geplaatst was, kreeg ik een telefoontje van iemand. Of ik wist dat er een hond, door mij geplaatst vanuit het asiel, al bijna 11 weken op straat aan het zwerven was in de buurt van Tilburg? Ik wist niet wat ik hoorde. Waarom wist ik dit niet?  Direct belde ik naar de nieuwe baasjes van Anne. “Ze hadden er nooit aan gedacht om het aan mij door te geven” was het antwoord. Ik viel bijna van mijn stoel van verbazing. Dat ik niet bij deze mensen moest zijn om Anne weer van straat te krijgen was al snel duidelijk.

Er was een team van een paar mensen die al langere tijd aan het proberen waren om Anne te vangen. Anne die zo leuk en lief was en nu helemaal in haar angst zat en niet bij mensen in de buurt durfde te komen. Er stond een vangkooi op de plek waar ze vaak gezien werd maar Anne liep daar met een grote boog omheen. Wat voor lekkers er ook in die kooi lag, ze trapte er niet in. Ze was niet te paaien met wat dan ook.

Ik kwam in maart dus in contact met de mensen die Anne al weken probeerde te vangen. Er werd na het gesprek met mij besloten om een hond in te zetten omdat Anne heel sociaal naar andere honden is. Daar kwam de Border Collie in beeld want daar had ze al een aantal malen heel gezellig op gereageerd. Er werd aan het baasje van de Border Collie gevraagd of ze mee wilde werken en gelukkig wilde ze dat. Er werd een plan op gesteld.

Het baasje met de Border Collie zou een brandgang in lopen met Anne er (hopelijk) achteraan. Er lag een berg voer in het midden van de brandgang. Er werden auto’s aan de einden van de brandgang gezet om de brandgang dicht te rijden als baasje, Border Collie en Anne erin waren gelopen. Op deze manier kon Anne niet meer weg. Het plan lukte. Anne kwam en trippelde vrolijk achter de Border Collie en baasje aan de brandgang in. Toen wist ze nog niet dat ze even later doodsangsten uit zou staan omdat ze gevangen werd na 11 weken op straat te hebben gezworven.

Het telefoontje wat ik kreeg dat Anne op straat zwierf was op een zaterdag. De woensdagavond erna is ze gevangen tijdens de geslaagde brandgang actie. De spanning was te snijden toen het plan in werking ging en Anne deed wat gehoopt werd, achter de Collie aan lopen. Het telefoontje wat ik binnen kreeg dat ze gevangen was gaf tranen van geluk.

De mevrouw die de hele vangactie gecoördineerd had nam Anne die avond mee naar huis, in overleg met mij. Ik zou de volgende ochtend komen om Anne op te halen en zo geschiedde. Anne ging met mij mee en mijn hemel wat was ze bang. Ze steigerde aan de riem. Een tuig om, een halsband om. Ze leek een wild paard voor het eerst aan een lijn. Gelukkig waren mijn andere honden er ook en daardoor raakte Anne rustiger. Anne is nooit meer bij mij weg gegaan. Ze had genoeg meegemaakt en ging voor geen miljoen meer terug naar de mensen waar ze bij kon ontsnappen en die zo goed als niets hadden gedaan om haar terug te vinden.

We zijn nu een jaar of zeven verder en Anne is de meest lieve, zachtaardigste en sociaalste hond die ik ooit in mijn roedel heb gehad. Wat een schat is deze teef. Haar angst is ze zo goed als kwijt. Sommige mensen kunnen haar triggeren, dan gaat ze blaffen en deinst terug. Dan zie je dat de angst niet echt weg is. De meeste mensen vindt ze leuk en heeft ze geen enkel probleem mee.

Een bijzondere gave van Anne is dat ze een kei is in het vinden van kadavers. Als ik met de honden in de polder loop dan gaat Anne haar neus vaak de lucht in en op honderden meters afstand krijgt ze dan een geur in haar neus die ze volgt. Hazenkadavers zijn haar favoriet. Met maden erin of zonder dat maakt niet uit. Ze geniet ervan en vreet ze daarna met huid en haar (en maden) op. Ze is sowieso verzot op eten. Dat kan ik haar niet kwalijk nemen na haar straathonden Bosnië tijd en daarna ook nog eens elf weken lang op straat in Nederland.

Anne is een schat, een lieverd en ik hoop dat ze 100 mag worden want ik wil haar nog heel lang niet kwijt ondanks de kadavers met of zonder maden waar ze regelmatig mee loopt te slepen 😉

Geschreven door: Wilma de Joode

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.