Astor:

Astor was de hond van mijn oma. Het was een klein zwart venijnig kreng. Hij lag altijd achter haar benen en wie het lef had om te dicht bij mijn oma te komen werd gebeten of minimaal weggeblaft. Oma was gek op haar zwarte harige vriendje en wij hadden hem geaccepteerd als was hij de beschermer van mijn oma. Ik kan het me niet meer herinneren maar ook ik ben door hem een paar keer gebeten.

Hij was in het leven van mijn oma gekomen toen er op een dag ineens een agent op de stoep stond met het verhaal dat de hond een dag gewaakt had achter de deur van een toilet. Op dat toilet had zijn baasje een hartstilstand gehad en dit helaas niet overleefd, de hond had trouw gewacht op de terugkeer van zijn baas, wat uiteraard niet gebeurde……

Op het moment dat de hulpverleners erbij werden gehaald, werden deze geconfronteerd met de nu baasloze hond. Omdat er in die tijd nog geen asiel was zijn ze in de buurt rond gaan vragen en een van de buren verwees ze naar mijn grootouders.

De hond van mijn oma was niet lang daarvoor overleden en zo werd haar gevraagd of zij de zorg op zich wilde nemen voor het kleine monstertje. En dat heeft ze gedaan.

Wij waren allemaal op de hoogte van zijn verleden en accepteerden dan ook maar dat ie zo pinnig was, ook dat hoorde een beetje bij die tijd. Je had geen hondenscholen of gedragstherapeuten, je deed het maar met wat je had. De eisen die aan dieren gesteld werden waren nog veel lager. Gelukkig maar want op die manier heeft Astor tot aan zijn natuurlijke dood een zeer gelukkig leven bij mijn grootouders gehad.

Voor Astor in haar leven kwam had oma dus ook een hond genaamd Tim. Tim was eigenlijk het hondje van mijn oudste tante. Tijdens haar verloving had haar aanstaande echtgenoot een pup voor haar meegenomen van een dienstmaat van hem, blijkbaar niet wetende dat zij eigenlijk weinig tot niks met honden had. Een goed bedoelde actie van zijn kant en tante nam Tim altijd mee als ze haar grote liefde van het station ging halen maar wat haar betrof bleef het daar wel bij. Waar mijn oma gek was met dieren en de verzorging met liefde op zich nam, had mijn oudste tante dat gevoel een stuk minder. Mijn tante trouwde niet veel later en verliet het ouderlijk huis. Zonder er al teveel woorden eraan vuil te maken bleef Tim ‘gewoon’ bij oma achter.

Toen de pup zijn intrede deed werd er even gekeken en vastgesteld dat het een reutje was. Daar werd verder niet meer over gedacht, het was een reu en daarmee uit!

En zo gebeurde het dat Tim ouder werd en in de puberteit kwam. Geduldig bleven ze uitkijken naar de dag dat hij een keer zijn poot op zou gaan tillen bij het plassen. Die gedachte werd teniet gedaan toen een buurman met oma stond te kletsen en mijn oma aan de beste man vroeg “hoe oud zijn hond was toen hij zijn poot optilde?”. De buurman keek wat beduusd naar Tim en begon te lachen. “Nou buurvrouw als u daarop wacht kunt u lang blijven wachten, uw hond is een meisje.”

Als kind moest ik hier altijd erg hard om lachen. Voor mij was het verschil tussen reu en teef zo duidelijk dat ik het geweldig vond dat ze dat konden missen.

En zo werd Tim Timmie en heeft haar verdere leventje als teefje doorgebracht.

Timmie heb ik zelf nooit gekend maar door de vele verhalen heb ik soms wel het idee dat dat zo is.

Met dank aan Oscar van Karin Donk voor het aanleveren van de geweldige foto!

Martine v Ouwerkerk

Comments are closed.