Bij het herplaatsen van honden is de mens vaak een vervelende soort

Al bijna 20 jaar herplaats ik honden. Honden uit binnen en buitenland. Ik heb inmiddels rond de 2000 honden herplaatst. Door dat herplaatsen heb ik vooral veel geleerd over mensen en hun gedrag. Één ding is mij heel duidelijk geworden over mensen die een hond adopteren; Ze zijn lief en leuk als ze de hond willen, maar zodra er in hun ogen een kink in de kabel komt, veranderden ze in een andere persoon. De hond heeft het dan altijd gedaan, ondanks dat ik altijd heel duidelijk vooral de negatieve dingen van de hond vertel, zodat men echt heel goed nadenkt. Gelukkig heb ik daardoor al heel wat mensen op andere gedachten kunnen brengen. Dat het toch niet zo’n goed idee is om een hond te nemen. Dat het beter is om voor een ander ras of  een ander formaat te gaan. De mensen die wel een hond willen adopteren, zeggen bijna altijd standaard: als ik een dier in huis haal, dan gaat dat echt nooit meer weg! Het grappige is, dat ze met de meest flauwe smoesjes komen, als ze de hond toch terug willen brengen. Soms al binnen 24 of 48 uur en dan zelfs durven te zeggen: we hebben er echt alles aan gedaan!

Mijn slagingspercentage is hoog bij het herplaatsen van honden. Ik ben streng met plaatsen, maar het is en blijft altijd lastig of je echt de juiste keus hebt gemaakt. De mens kan zo goed liegen en zich zo anders voor doen dan hij is. Het is onmogelijk om iedereen te doorzien. Het nare is, dat dit altijd ten koste van de hond gaat,  maar daar denkt de mens die zich mooier voor doet niet aan. Er was eens een geweldige lieve labrador teef in het asiel waar ik beheerder was. Helemaal niets mis met die teef. Mensen stonden in de rij voor haar. Een echtpaar met hun eigen labrador mocht kennis komen maken. Als een hond die herplaatst moet worden sociaal is, dan herplaats ik die het liefst bij mensen waar al een andere hond aanwezig is. Ik vind dat geen enkele hond alleen moet zijn maar dat is een onderwerp voor een andere blog. Ruim anderhalf uur -in wintertijd- was ik met die mensen en hun hond op het speelveld om kennis te maken met de lieve teef. Het klikte heel goed, ook met de twee honden samen. Alles gevraagd aan die mensen en eind van de middag ging men samen met de labrador naar huis. Ik had er een goed gevoel bij want de kennismaking ging echt super. Alle andere mensen die interesse hadden werden bericht dat de teef geadopteerd was.

De volgende ochtend om 9 uur ging de telefoon in het asiel en had ik de mevrouw aan de telefoon van het echtpaar die de dag ervoor de teef hadden geadopteerd. Ze wilde haar terug brengen. Mijn bek viel open en wist niet wat ik moest zeggen toen ik de reden hoorde. Ze waren bang dat de teef in de komende lente als er schapen naast hun huis zouden staan, door de sloot zou gaan. Er waren verder geen problemen want de teef was super. Mijn broek zakte af, maar werkelijk! Ik verspilde er verder geen woorden aan en zei dat het helemaal prima was dat de teef teruggebracht werd. Ik wist dat er heel veel mensen waren die interesse in die lieve hond hadden dus het zou echt wel goedkomen.

Indien je als nieuw baasje al binnen 24 uur de keus hebt gemaakt dat de hond weg moet, dan heeft het geen enkele zin om daar verandering in te willen brengen. Ook niet als men na een week of een paar weken belt trouwens. Vaak zijn mensen dan al helemaal klaar met de hond en moet de hond zo snel mogelijk weg. Dan ineens is het: “als wij een hond in huis nemen gaat die nooit meer weg” niet meer aan de orde, want deze hond is anders.  En het ligt het natuurlijk nooit aan de mensen zelf. De kunst om dan netjes te blijven als men de hond terug komt brengen, is wel een dingetje moet ik zeggen. Vaak denken mensen ook nog beter te weten hoe de hond in elkaar zit en willen ze dat ook nog eens heel duidelijk maken. De informatie die ze gehad hebben klopte dan ineens niet. Die was selectief uit het geheugen gewist blijkbaar, want het was wel degelijk verteld. Dat ze het zelf verprutst hebben, daar hoor je ze niet over. Afijn de teef kwam terug naar het asiel en er werden geen woorden aan vuil gemaakt. Eind van de dag vertrok de teef samen met andere mensen en ze is nooit meer teruggekomen en heeft een super leven gehad.

De mens is vaak een vervelende soort. Na 20 jaar herplaatsen van honden heb ik nog steeds iedere keer weer opnieuw stress, als een hond vertrokken is naar de nieuwe eigenaar. Heb ik me niet vergist? Zijn deze mensen eerlijk geweest? Heb ik alles goed besproken? Ik geef iedereen altijd mijn privé nummer, zodat ze altijd kunnen bellen en appen als er wat is. Ik schrik me de eerste dagen altijd kapot als de telefoon gaat of ik appjes binnenkrijg. Het eerste dat ik altijd denk, is dan; Oh gunst als het maar goed gaat en er geen problemen zijn! Die stress zit erin en zal er ook altijd in blijven zitten weet ik van mezelf. Gelukkig zijn het meestal gewoon hele leuke updates die ik krijg en daar doe ik het voor!!

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.