Dakloos

Toen ik terug gereden kwam met mijn collega, na een informatieavond, was ik moe. Na een hele dag werken en ook nog een informatieavond erachteraan vond ik het wel genoeg geweest. Ik bracht mijn collega terug naar de parkeerplaats waar haar auto stond en verlangde naar mijn bed. Toen ik het parkeerterrein op reed zag ik een man zitten bij de bushalte. Op zich is dat niet zo vreemd. Deze man zat op de grond en wilde net een pannetje op een gaspitje zetten om wat eten warm te maken. Hij zat duidelijk niet op de bus te wachten. Dat op zich is ook nog niet schokkend. Wat mij triggerden was dat er ook een hond bij was. Een man, in een bushalte, zittend op de grond, tassen en een fiets met een hond. Ik vergeet te vertellen dat het baggerweer was. Regen en zware wind. Ik zag hem zijn hond eten geven om daarna voor hemzelf eten te gaan opwarmen op het gasbrandertje. De man was op fietsvakantie of hij was dakloos en onderweg.

Ik moet eerlijk bekken dat als deze man daar alleen had gezeten zonder hond had ik er waarschijnlijk niet heen gelopen. Nu deed ik dat wel. Hij keek mij wat vreemd aan toen ik vroeg of hij op vakantie was met de fiets of dat hij dakloos was. Ik vertelde hem dat mijn werk (ik was toen asielbeheerder) met honden te maken had en dat brak het ijs een beetje. Hij bleek dakloos te zijn en ging even wat eten om daarna weer verder te gaan met de fiets en zijn hond.

Hij verbleef gewoonlijk in Amsterdam. Zijn moeder woonde in Eindhoven en daar was hij geweest omdat zijn hond, Emma, naar de dierenarts moest en zijn moeder betaalde de dierenartskosten voor Emma. Van Eindhoven op de fiets onderweg naar Amsterdam met een hond. Ik dacht geen seconde aan hoe het voor die man zou zijn maar wel hoe het voor Emma was. De man vertelde dat hij nog door moest fietsen naar Vianen. Daar was een brug over het water en daaronder kon hij slapen. Dat was een plek die hij kende en waar hij en Emma al vaker hadden geslapen.

Het was baggerweer en het was nog een heel eind fietsen naar die brug in Vianen en voor ik het wist stelde ik de man voor om hem, zijn fiets en Emma naar Vianen te brengen. Hij was erg blij met het aanbod en hij greep het met beide handen aan. Binnen 5 min was alles weer ingepakt en lagen de fiets met de tassen achterin mijn auto. Emma en de man zaten voorin. Onderweg kreeg ik allerlei verhalen te horen en vertelde hij me dat Emma en hij al een jaar of 7 samen op straat leefden. Emma was zijn alles.

Het idee dat ik deze man met zijn hond onder een brug af ging zetten vond ik zo bizar dat ik hem voorstelde om een hotel te betalen voor die nacht. Dan kon hij warm en droog slapen en de volgende dag door fietsen, helemaal uitgerust. Ook Emma kon dan warm liggen. Maar er mochten geen honden mee het hotel in. Volgens mij vond ik het erger dan de man zelf dat hij niet in een hotel kon slapen.

In het donker, de regen en wind hebben de man en ik zijn fiets en tassen uit de auto gehaald onder die brug terwijl Emma al lekker rond liep te snuffelen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik had nog vijf euro in mijn tas zitten en die heb ik de man gegeven. Voor hem kon ik verder niets doen maar als hij ooit hulp nodig had met Emma mocht hij mij bellen, zei ik tegen hem. Ik gaf hem mijn tel nummer en vertelde hem waar mijn werk was. Ik gaf hem een hand, riep gedag naar Emma en stapte in mijn auto en reed weg.

Toen ik wegreed in de auto met harde regen op de ramen begon ik vreselijk te trillen en begon als een gek te huilen. What the hell was er allemaal gebeurt het laatste uur? Ik had een vreemde man met zijn hond en zijn hele hebben en houwen, wat in een paar tasjes paste, naar een plek gebracht onder een brug. De man was dakloos en hij ging onder een brug slapen, in de wind en regen. Ik was overstuur en dat is nog zacht uitgedrukt. Ik belde een vriendin op om mijn verhaal kwijt te kunnen en weer wat rustiger te worden. Toen ik mijn warme huis in stapte na thuiskomst waardeerde ik mijn huisje nog meer dan ik al deed.

Maanden later stond de man aan de deur bij mijn werk. Hij vertelde dat Emma was geopereerd. Ze had tumoren bij haar melkklieren en die waren weggehaald. Emma kon nu niet mee de straat op want dat zou niet best zijn voor het herstel. Hij vroeg mij of ik Emma op wilde vangen voor een paar weken. Dat heb ik gedaan. Emma is twee weken bij mij in huis geweest. Ze heeft zich geweldig gedragen en mijn hemel wat luisterde die hond goed. De man belde regelmatig even op om te vragen hoe het ging. Ik kon hem niet benaderen want hij had geen telefoon. Wanneer hij langs zou komen om haar te halen wist ik niet maar hij wist waar ik werkten en dan zou hij daarheen komen. Na een paar weken stond hij weer op de stoep om Emma te halen. Ik had het er erg moeilijk mee om Emma mee te geven maar ik wist dat dit het leven was wat ze gewend was. Emma en de man zijn vertrokken op de fiets en ik heb ze daarna nooit meer gezien. Ik hoop dat het ze nog steeds goed gaat !!

 

2 Comments

  1. Kim Kamphuis schreef:

    Wat een prachtig verhaal en wat heb je mooi gereageerd op die man en zijn hond Emma.

  2. Kim Kamphuis schreef:

    Wat een avontuur zeg! Wat heb je mooi gereageerd op die man en zijn hond Emma.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.