Dé blik:

Dan zit je op de bank niks te doen. In alle rust te genieten van niks. Hond aan je zijde die in diepe rust ligt te snurken. Vanuit het niks springt Tom op en blaft geschrokken. Doorgaans is er dan iets gevallen of staat er iemand op de stoep of zo. In dit geval was het echt vanuit het niks.
Hij draaide zich om en bleef naar 1 plek op de muur staren en blaffen. Na elke paar blaffen werd ik hulpeloos aangestaard alsof hij wilde zeggen “Het is zo eng daar baasje, help me nou!”.

Na een paar keer te hebben gekeken waarbij ik niks kon ontdekken probeerde ik het maar te negeren. En iedereen die ooit een poging gedaan heeft om een hond die iets van je wil te negeren weet hoe succesvol dat is…

Hij bleef dus volharden dat er echt iets aan de hand was dus heb ik mij laten overhalen om elke millimeter nog eens te onderzoeken. En eindelijk was daar de boosdoener! Een vlieg! Een vlieg die zomaar het lef had om op de muur te gaan zitten. En erger nog, hij had het lef om langs de lamp te vliegen en in een spinnenrag terecht te komen. Hij zwengelde wat heen en weer in de lamp in een poging om zichzelf te bevrijden. Aangezien het avond was en de lamp aan stond zorgde dat dus voor…nou ja laat ik zeggen een bijzonder schaduwspel op de muur.

Vermoedelijk is dat dus wat Tom er zoooooo eng aan vond. Waarom is mij tot op heden nog steeds niet duidelijk maar goed honden zijn ondoorgrondelijk soms, daar moeten we ons als baasjes maar bij neerleggen denk ik.

Nou is dat allemaal helemaal niet zo erg als hij weer normaal zou gaan doen nadat de vlieg zijn laatste adem uitblies. Want ja als goed getraind baasje heb ik uiteraard de levensgevaarlijke indringer verwijderd.
Tom bleef er echter van overtuigd dat de bank en de omgeving van de bank heus heul erg eng was. De hele avond bleef hij me vanaf diverse plaatsen indringend aanstaren. En daar krijg ik zo de rillingen van. Een vriendin omschreef het als de “I see dead people”-blik. Nou inderdaad!

Enge films zijn niet mijn ding. Ik schrik me altijd een hartverzakking als er ineens een deur open gaat waar een engerd achter staat. Die films vermijd ik dus. Heel fijn dat Tom dus in dat gat springt en mij toch met enige regelmaat diezelfde hartverzakking bezorgd. Bijgaande foto is van gisteravond met dé blik! En ik weet eigenlijk wel zeker dat elk hondenbaasje deze blik herkend. In mijn geval ook erg fijn dat hij donkere wenkbrauwen heeft…dat maakt de blik extra indringend voor extra effectiviteit!

Ik heb mijn best gedaan hoor gisteren. De enge vlieg heb ik verwijderd.

Hij bleef staren dus misschien moet ie plassen? Na een half uur buiten lopen de conclusie getrokken dat dat het dus niet was.

Eenmaal binnen werd ik weer aangestaard…en alsof het een huilende baby is ga je dan alle mogelijke scenario’s af.

Misschien heeft ie honger? Eten neergezet maar dat bleef onaangeroerd dus dat was het ook niet. Aangezien het nog net geen echte baby is heb ik het boertje laten maar overgeslagen.
Spelen dan? Een paar denkspellen gedaan maar ook dat zorgde er niet voor dat ie ophield.

En of je het nou wil of niet je krijgt er dan gewoon de rillingen van. Nog een keer alles nagelopen en er was geen vlieg meer te bekennen dus ik heb de moed opgegeven en semi-relaxed op de bank gaan zitten. Onderwijl de hele tijd de prikkende ogen van Tom voelend.

Vandaag hebben we gewandeld met zijn vriendjes hij heeft heerlijk gerend en ligt nu lekker te slapen. Op de bank. Je weet wel dat object wat gister nog zo eng was!

Rare beesten die honden….

Martine v Ouwerkerk

Comments are closed.