Dierenverhalen

Korte belevenissen van een voormalig asielbeheerder.

Mini was een border collie. Haar baasjes waren verhuisd en hadden Mini achtergelaten in de kennel waar ze al 6 jaar eerder in verbleef. De buren hadden naar het asiel gebeld waarvan ik toen beheerder was. Ze vonden het zo vreselijk dat de hond weer in die kennel zat. Ze wilden wat doen, maar waren ook bang voor represailles van de baas van Mini. “Laat het baasje mij maar bellen” zei ik tegen de buurvrouw. Zeg maar dat hij zijn hond gratis kan komen brengen. Binnen 10 min had ik het baasje van Mini aan de telefoon en een half uur later kwam hij Mini brengen. Arme Mini heeft nog een maand geleefd. Ze was te ernstig getraumatiseerd en haar gedrag was van dien aard, dat ze een gevaar was voor mens en dier. Ik heb na een maand de dierenarts gevraagd om haar te euthanaseren.

Een telefoontje van de dierenpolitie. Of er een hond naar het asiel kon komen. Een jonge Boerboel zat al weken opgesloten in een schuurtje. De jonge hond kwam. Wat een stank droeg het arme beest bij zich en hij was zo vreselijk mager. Hij had weken in zijn eigen stront en pis moeten leven. Op de foto’s die de dierenpolitie had gemaakt, kon ik zien in wat voor enorme vieze gore bende dit dier had moeten leven. God zei dank was hij nu veilig en is er een nieuwe baas voor hem gevonden.

Of de jonge Duitse Dog Duke, die binnen werd gebracht in het asiel. Hij was mager en had een soort schurft. De schurft bleek er één te zijn die bij knaagdieren voor komt, maar normaliter niet bij honden. Duke was gevonden in een loods waar ook duizenden in beslag genomen knaagdieren in kratten zaten. Duke met zijn lange slungelpoten was zo’n lieverd. Hij is uiteindelijk geadopteerd door een van de stagiaires van het asiel. Duke is niet heel oud geworden maar heeft een geweldig leven gehad bij deze lieve mensen.

Fox Terriër Max was 1 jaar. Zijn oude baasje had hem al maanden met een riem aan de kachel liggen, omdat ze bang voor hem was. Max werd amper uitgelaten en was niet opgevoed. Hij vertoonde agressief gedrag en mevrouw wist niet meer wat te doen. Ze had de hond als pup van haar kinderen gekregen. In het asiel was Max als Jeckyll & Hyde. Het ene moment super lief en het andere moment gevaarlijk.Naar sommige van de vrijwilligers een schat en naar andere een naar monster. Omdat er moeilijk hoogte van Max te krijgen was, liet ik hem een week intern naar een gedragstherapeut gaan. Na een week kwam hij terug en de gedragstherapeut gaf ook aan, dat hij niet stabiel was en ze niet goed wist wat ze ermee aan moest. Omdat Max het met verschillende vrijwilligers goed kon vinden en ik nog niet wist wat het beste voor hem was, besloot ik om hem nog niet ter adoptie te zetten en het nog aan te kijken. Op een dag hoorde ik buiten het asiel geschreeuw en ik begreep gelijk dat er iets ernstigs aan de hand was. Ik vloog naar buiten en zag één van de vrijwilligsters op de grond liggen en Max die haar steeds opnieuw aanviel en beet. Terwijl ik er naar toe rende, riep ik keihard Max zijn naam. Hij draaide zich naar mij om en dacht even na. Toen besloot hij naar mij toe te komen. Max kwam naar mij toe of er niets aan de hand was en kwispelde toen ik hem aanlijnde. Nadat ik Max in zijn kennel had gezet, rende ik naar de vrijwilligster toe, die ondertussen met hulp van anderen overeind was gekomen. Ze was op 8 verschillende plaatsen op haar lichaam gebeten door Max. Armen, benen en buik. Ze had haar armen voor haar gezicht gehouden toen ze op de grond was gevallen en Max haar overal wilde grijpen. Ik ben direct met haar naar de huisarts gereden. Alle beten waren door en door en de vrijwilligster heeft er nog een hele tijd last van gehad. Gelukkig herstelde ze helemaal. Max is na dit incident direct ingeslapen. De vraag; had ik niet eerder opdracht moeten geven voor euthanasie, heeft me nog lang achtervolgd. Toen ik nog beheerder was van het dierenasiel, kreeg ik heel vaak te horen; Wat een gave baan heb jij. Mensen realiseren zich niet hoe zwaar zoiets is. Met wat voor moeilijke situaties je te maken krijgt en wat voor vreselijke keuzes je zo nu en dan moet maken…Alle stront die je over je heen krijgt van mensen.

Daarnaast heb je met mensen te maken, die niet dat doen wat ze zeggen of ineens met een heel ander verhaal aan komen, of dingen verzinnen. Toen die keer dat ik een zwarte labrador had geplaatst die binnen 17 uur weer terug kwam. Met de labrador teef was niets mis, echt helemaal niets! De match met het echtpaar en hun eigen hond was ook super geweest. Ruim anderhalf uur mee op het speelveld, alles doorgesproken. Om vier uur in de middag vertrokken ze met de lieve probleemloze labrador. De volgende ochtend om negen uur kreeg ik telefoon in het asiel. Ze wilde de labrador terugbrengen. Ze hadden namelijk het idee, dat als er schapen in de weilanden naast het huis zouden komen, dat de labrador dan door de sloot zou gaan. Ik was zo verbaasd, dat ik niet eens wist wat ik moest zeggen. Ik was met stomheid geslagen. De lieve labrador kwam die ochtend terug en vertrok in de middag weer met nieuwe baasjes. Ze is nooit meer teruggebracht want een leukere lieve hond kon je niet hebben.

Wilma de Joode

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.