Doet ie anders nooit:

Van een afstand hoor ik ze al gillen “Rover HIERRRRRRRRRRRR” even blijf ik staan en maan mijn hondje niet verder te lopen. Van een afstandje kijken we samen naar een schouwspel wat elke hond eigenaar wel zal herkennen. Een meneer heeft zijn hond los gegooid. Ergens midden in een woonwijk waar het niet mag. Blijkbaar in de heilige veronderstelling dat zijn hond zou luisteren en terug zou komen. Rover had echter andere plannen. Iets verderop waren stratenmakers bezig om een speelplaatsje op te knappen en Rover vond dat veel interessanter dan die schreeuwende baas.

Rover rende enthousiast op de werklui af die daar ietwat ge├»rriteerd op reageerden. De baas van Rover begint harder te lopen en vooral veel harder te roepen “ROVERRRR HIERRRRR NUUUUUU”. En ook dat had niet het gewenst effect van een hond die terug kwam.

De werklui waren inmiddels gestopt met werken en bromden tegen de hond welke steeds maar weer tegen ze op springt. De baas van Rover is nog een aantal meters verwijderd van het schouwspel en gilt inmiddels verwoed tegen zijn hond. Als de baas dan eindelijk het speelplaatsje oploopt schiet zijn hond langs zijn benen het plaatsje af en vliegt weer terug naar het veldje waar hij zojuist vandaan kwam. Op naar de vrijheid zal hij denken.

De baas word hoe langer hoe bozer en laat dat in zijn bewoording duidelijk blijken. Rover neemt het er ondertussen van en springt in het rond tussen de vallende blaadjes en takjes met grote bokkensprongen viert hij zijn eigen feestje.

Dit gaat zo een paar minuten door tot de baas hem eindelijk in zijn lurven kan grijpen. De staart van Rover verdwijnt tussen zijn achterpoten. Zijn oren liggen plat op zijn kop en hij laat het wit van zijn ogen zien. De baas klikt de riem vast en mopperend en snokkend aan de riem verlaten ze het stukje groen waar ze even daarvoor nog gezellig kuierden. Ik snap de baas dat ie gefrustreerd is maar kan het niet helpen ook de hond te begrijpen. Kiezen tussen rennen en vliegen tussen de blaadjes of naar je baas gaan die duidelijk boos op je is. Ondanks dat je niet snapt waarom hij zo boos is… Ik zou het ook wel weten wat ik zou doen.

Als ze uit het zicht zijn verdwenen kijk ik naar beneden waar mijn hond nog steeds aan mijn voeten zit. Zijn neus in een stuk gras waar blijkbaar een spannend luchtje aan zit.

Niet dat mijn hond zo perfect is hoor maar op zulke momenten ben ik zo trots en blij met hem. En tegelijk zie ik mezelf nog met mijn handen in het haar zitten toen meneer aan het puberen was en dagelijks hele trossen bananen in zijn oren stopte.

Hij zal een maand of 7 zijn geweest toen ik hem los liet op een veldje vlakbij mijn huis. Aan het einde van het veldje liep het veld stijl omhoog en bovenop reden fietsen en auto’s. Tot dan toe bleef hij altijd keurig op dat veldje. Maar die ene dag had ie andere plannen. Meneer kreeg het op zijn heupen en trok een sprint de heuvel op en stond naar de auto’s te blaffen. Nog wel vanaf de stoep gelukkig!

Mijn hart zat in mijn keel! Met het zweet op mijn voorhoofd ben ik naar hem toe gerend en heb hem aangelijnd. Van schrik kon ik niet eens boos of blij zijn. De week daarna heeft ie aan de riem doorgebracht. Hij moest er weer even aan herinnerd worden dat je gewoon hoort te luisteren. Nadien niet veel van dit soort fratsen meer gehad.

Gelukkig maar want deze geintjes zijn erg slecht voor je hart!

Dus op momenten dat ik zie dat andere baasjes met hun niet luisterende hond worstelen prijs ik mij altijd gelukkig met wat ik heb. Hij is niet perfect. Maar hij is wel perfect voor mij!

Martine v Ouwerkerk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.