Een hond met een titel:

Geschreven door: Martine.

Elke week neem ik me voor om vooruit te gaan bloggen. Om er gewoon één op voorraad te hebben liggen en niet weer last minute eraan te gaan zitten. En dan is het ineens donderdag. Heel de dag naar een blanco blad zitten staren om gewoon geen idee te hebben.

Tot een vriendin iets oppert “Waarom schrijf je niet iets over hondencursus, je weet wel nu al die ophef er over is…maar dan leuk!”

Goed idee. Ik ga in mijn hoofd even af wat ik met Tom gedaan heb. Tom heeft een opleiding gehad als hulphond (psychiatrisch geleidehond is hij, jaja meneer draagt een titel!) en ik zie mezelf nog naar de eerste les gaan.
Tom was een maand of 15 en een raszuivere puber met elke dag een tros verse bananen om in zijn oren te stoppen. Ik zat in de trein en keek eens naar dat hoopje hond wat in diepe rust op schoot lag te slapen.

En dat moest hulphond gaan worden? Ik kon me er nog niet echt een voorstelling van maken op dat moment.

De reis duurde al met al twee uur. Tegen de tijd dat we bij het Dogcenter arriveerden was smurf klaarwakker en klaar voor actie. Wat nou stil zitten tijdens de theorie, spelen wilde hij!

Het kostte mij de grootste moeite om hem rustig te houden aangezien we de lessen met drie deelnemers volgden en dus ook met drie honden. Tot de pauze heb ik weinig van de stof meegekregen en in de pauze ben ik met Tom naar buiten geslopen om hem even uit te laten razen. En daar had meneer wel oren naar. De docentes hadden ook hun honden bij en dat vond hij rete gezellig.

Naarmate het moment dat we weer naar binnen moesten naderde werd mijn wanhoop blijkbaar duidelijk zichtbaar. Een van de docentes nam me ter zijde en verzekerde me dat het goed zou komen. Een pak van mijn hart.

Gezamenlijk zijn we naar binnen gelopen en Tom was aanzienlijk rustiger nu hij zijn energie kwijt was geraakt.

Met hervonden moed sloot ik weer aan bij de les. De theorie die nu volgde was gericht op de praktijk. Tom zou leren om netjes naast me te lopen en als ik stil stond zou hij netjes naast me gaan zitten. Mijn gedachten dwaalden af. Netjes naast zitten en netjes naast lopen? Dat was iets waar ik van droomde maar wat mijn stuiter puber tot nu toe nog niet zo heel goed begreep.

De theorie was al rap afgelopen en het werd tijd om het geleerde in de praktijk te gaan brengen. Met de drie jonge reuen liepen we de hal in. De één deed nog meer moeite om aandacht te vragen dan de ander. Dat was geruststellend, de mijne was niet de enige!

Die eerste les voelde als een fiasco maar wederom waren daar de docentes die rust en vertrouwen uitstraalden. Netjes naast en stil zijn is er die les niet van gekomen. Maar dankzij het oneindige geduld en de rust van dedocentes is alles uiteindelijk helemaal goed gekomen.

En het voornaamste wat ik geleerd heb is nog wel dat werken met een hond vooral werken aan jezelf is. Het zijn zware maanden geweest. En ontzettend leerzaam. Na twee maanden werd het lesdekje van Tom vervangen voor een hulphondendekje en was mijn kleine smurfje ineens erkend hulphond! Dat hadden we toch maar mooi voor elkaar gekregen!

Dankzij de kans die Hulphondenschool De CLiCK ons gegeven heeft is mijn leven veranderd. In die tijd ging het niet zo heel goed met mij en door Tom en door de lessen daar ben ik gekomen waar ik nu ben. Nog dagelijks schiet het wel even door mijn hoofd hoe ontzettend ik het getroffen heb dat zij mij of liever ons die kans gegeven hebben. Het was voor mij de uitweg uit een zwarte periode uit mijn leven.

En dan kijk ik nu naar dat hoopje hond wat naast me op bed ligt en denk dan bij mezelf dat een hulphond het ook zo slecht nog niet heeft. Tom is vooral gewoon mijn maatje mijn kleine allessie. En dat hij daarnaast ook nog voor me gewerkt heeft, och ik denk dat ie dat zelf amper door heeft gehad.

Dames van De CLiCK bedankt!

Comments are closed.