Hoe het begon

EEN HONDSE OORLOG VERANDERDE MIJN LEVEN VOORGOED.

Toen ik naar Bosnië vertrok om mensen na de oorlog daar te gaan helpen, had ik nooit kunnen bedenken dat het mij op het punt zou brengen waar ik nu ben. Ik ging in 2000 via een stichting als reiki behandelaar naar Tuzla. Reiki is overdracht van energie via je handen. Iedere week was er een andere groep in Tuzla zoals reiki behandelaars, muziek therapeuten en creatief therapeuten. Je verbleef er de hele week met collega’s in een huisje. Een tolk  -die gelijk chauffeur was-  bracht ons daar waar we moesten zijn om reiki te geven. Ik heb in vluchtelingenkampen, psychiatrische instellingen en een weeshuis gewerkt. Ik ben destijds twee keer een week in Bosnië geweest. De rijen mensen die bij de vluchtelingenkampen stonden te wachten op een reikibehandeling waren lang. Ik wist niet wat me overkwam als jonge vrouw begin 30 en afkomstig uit een dorp, in een verscheurd land vijf jaar na een afschuwelijke oorlog. Bosnië was door de oorlog 50 jaar terug in de tijd geworpen. De verhalen die werden gedeeld door de vrouwen en kinderen in de psychiatrische opvang waren gewoon niet te bevatten. De foto’s van hun verwoeste huizen en de tranen uit hun donkere ogen hebben enorme indruk op me gemaakt. Het was mooi werk, maar vreselijk heftig tegelijk. Ik heb me een aantal keren afgevraagd, wat ik daar in hemelsnaam aan het doen was met mijn reiki. Wie dacht ik wel dat ik was, om daar te pretenderen dat ik wel eens wat mensen zou helpen door reiki te geven. Een van de mensen daar zei tegen me; Of de reiki nu wel of niet iets doet, maakt niet uit. Het is voor deze mensen al heel fijn, dat er speciaal voor hun hulpverleners hiernaartoe komen. Dat deze mensen aandacht krijgen is heel belangrijk voor ze. Dat was een zeer belangrijke les voor me.

Niet alleen de pijn die mensen in Bosnië hadden kwam bij me binnen. Voor het eerst in mijn leven werd ik ook geconfronteerd met zwerfhonden. Duizenden….. Ze waren dan ook echt overal. Ik was ooit één keer in Luxemburg geweest toen ik klein was, verder kende ik de wereld helemaal niet en toen stond ik ineens in een compleet kapot en verscheurd land. Verlaten spook dorpen, overal zaten kogelgaten in de gebouwen en overal waren grote aantallen kerkhoven. Veel mensen waren gedood of gevlucht en hadden huis en haard -inclusief hond- verlaten. Zwerfhonden waren er altijd al in het oude Joegoslavië, maar door de oorlog was dit nog vele malen erger geworden. Op de heenweg met de auto van het vliegveld Sarajevo naar Tuzla, zag ik overal doodgereden honden langs de weg liggen. Drie uur duurde die autorit en drie uur lang zag ik overal honden kadavers liggen alsof het dood gereden wilde hazen of vogels waren. En overal liepen zwerfhonden langs de weg. Ik heb altijd veel van honden gehouden, maar in dit land kwam ik er pas echt achter hoe diep mijn liefde voor honden zit. Ik heb in mijn eerste week in Tuzla zoveel honden lijken gezien, dat ik er niet meer tegen kon. Ik kreeg zelf een aantal keer bijna een hond onder de auto, daarom dorst ik niet meer in Tuzla te rijden. Toen we na een week weer met de auto terug werden gebracht naar het vliegveld van Sarajevo, heb ik de hele rit plat op de achterbank gelegen. Pas toen de auto bij het vliegveld was aangekomen, kwam ik weer omhoog. Ik was helemaal kapot van alle ellende die ik had gezien. De honden ellende trok ik mij meer aan dan de ellende van mensen. Dieren zijn zo onschuldig.

In het vliegtuig terug kon ik het niet loslaten. De tolk had mij in mijn eerste week in Bosnië verteld, dat er een vrouw in Tuzla was, die een asiel had. Het asiel zat ergens op een berg. Ik sprak met de tolk af, dat hij meer informatie over die vrouw en haar asiel zou opzoeken voor me. We zouden contact houden en hij zou mij op de hoogte houden. Terug in het vliegtuig gingen mijn gedachten alle kanten op. Wat kon ik nou toch doen als dorpse trien die amper ergens was geweest in de wereld en die geen ervaring had met hoe je zoiets aan zou moeten pakken? Het gevoel en de gedachten in dat vliegtuig terug naar Nederland vergeet ik nooit meer. Ik moest en zou de zwerfhonden in Bosnië gaan helpen. Voor de mensen was er gelukkig van alle kanten hulp, maar voor de honden was er niets.

Toen ik weer thuis was, ben ik gaan zoeken op internet. Begin 2000 was er lang niet zoveel als er nu is. Nu struikel je over honderden stichtingen en particulieren die allemaal iets in het buitenland doen met zwerfhonden. Dat was 20 jaar geleden nog niet zo’n booming business als het nu is. In Bosnië was er toen niets voor honden. Ik kon me nergens bij aansluiten, of ergens kennis opdoen over hoe het er in het land aan toe ging. Ik ben er vervolgens zelf ingedoken en dat heeft me nooit meer losgelaten. Ik kwam in contact met de vrouw van het asiel op de berg in Tuzla en besloot haar te gaan helpen. Ik heb in 2002 de stichting Dierenopvang Bosnië opgericht en ik ben daar 7 jaar voorzitter van geweest. Kennis had ik niet, ik deed maar wat. In het begin deed ik het alleen, maar er kwamen steeds meer mensen bij. Uiteindelijk waren er rond de 20 vrijwilligers en was er een vijftallig bestuur. Ruim 250 honden zijn er in die 7 jaar herplaatst. Ik organiseerde minimaal twee keer per jaar een trip van een week naar het asiel in Tuzla om daar honden te castreren en te helpen. Het waren hele indringende en bijzondere jaren. Zeven jaar Bosnië en alles dat daarbij kwam kijken, heeft me 20 jaar ouder gemaakt. Wat een heftige tijd. Het moeilijkste ooit in mijn leven, was om het asiel in Tuzla los te laten. De vrouw die het asiel beheerde, bleek zo vreselijk corrupt, dat er gestopt moest worden om dat asiel financieel te steunen. Alles werd daar door mijn stichting betaald. De mannen die er werkten, alle dierenartskosten, voer enz enz. Ik kende er alle ruim 150 honden en ik moest ze achterlaten in de handen van een vrouw die waarschijnlijk hun dood zou worden. Nu ik het typ schiet ik weer vol. Ik wil er niet meer aan denken, want het is te pijnlijk…

Na het verlaten van het asiel in Tuzla, is mijn stichting een ander asiel in Bosnië gaan ondersteunen. In Orasje is een klein asiel met 70 honden, dat wordt beheerd door een echtpaar. Toen ik er voor het eerst kwam, zag alles er goed uit, ook al is het er voor Nederlandse begrippen primitief. Geen zieke honden, alles netjes afgezet en iedere hond luisterde naar zijn naam. Ik heb nog steeds contact met het asiel in Orasje. Ik heb er zelf 3 teefjes vandaan (Anne, Muis en Vesna) en de honden en de beheerder zitten in mijn hart. Ik weet zeker dat er nog heel wat honden uit Orasje mijn huis zullen binnenlopen, want ik zal ze daar altijd blijven helpen met het herplaatsen van hun honden. Van reiki behandelaar voor mensen naar herplaatsings coach voor honden. Het kan gek lopen in een mensenleven. Door mijn reiki in Bosnië werk ik nu al 20 jaar met honden en zijn er veel geweldige honden in mijn leven gekomen. En er komen er nog veel meer, dat weet ik zeker. Ik heb mensen leren kennen waar ik veel van leerde, ook hoe het niet moet. Als ik van te voren had geweten, dat het mijn leven zo enorm zou veranderen, weet ik niet of ik deze stap destijds had durven zetten. Gelukkig wist ik niet wat het me zou gaan brengen, toen ik destijds voor het eerst in dat vliegtuig stapte. Maar het heeft mijn leven uiteindelijk verrijkt. Dat doen honden vrijwel altijd.

Wilma de Joode

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.