Hondenmeisje.

Naast paardenmeisjes, bestaan er ook hondenmeisjes, als je dat woord opzoekt in het woordenboek kom je vast en zeker een foto tegen van mij toen ik een jaar of 8 was.

Engelengeduld had ik met honden, ik kon met ze lezen en schrijven. Het feest was compleet toen de labrador van kennissen beviel van 12 pups. Als klein meisje rende ik elke dag na school naar Tante Mientje en Nikki om de pups te knuffelen. Ik zal de beelden nooit vergeten. 12 Pups die de keuken onveilig maakten. Na een week of 5 zag de keuken eruit alsof die een ramp had doorstaan, elk oppervlak was versierd met de afdrukken van puppytandjes.

Ze was een goede mama en zorgzaam voor haar pups. Alle 12 zijn ze als holle bolle Gijsjes afgeleverd bij hun nieuwe baasjes. Op 1 na, die hield Tante Mientje zelf. Gabbertje ging hij heten, een bruine labrador. Overigens zonder stamboom. Mama Nikki ontsnapte en werd gedekt door een onbekende buurtgenoot. Blijkbaar was het ook een labrador want in de pups was niks te ontdekken wat niet des labs was.

Enfin, Gabber werd en bleef mijn beste vriendje. Als Tante Mientje weg ging, mocht ik oppassen. En geweldig dat ik dat vond! Hele uren zaten Gabber en ik in het park. Ballen en zwemmen, dat was alles wat nodig was om het labradorleven volmaakt te maken.

Nadat de pups waren vertrokken, is er in het hoofd van Nikki iets mis gegaan. Ze werd bezitterig en soms ronduit agressief, met name naar mensen toe. Ook werd ze uithuiziger en verzon ze van alles om te ontsnappen. Op een dag, ik zal een jaar of 10 zijn geweest, zou ik met Gabber gaan wandelen en zijn moeder was hem, weer eens gepeerd. Gabber en ik togen het park in om te proberen haar te vinden. Na uren dwalen troffen we haar op een oud weiland aan, omgeven door een sloot met slechts een klein stukje land wat als een brug fungeerde. Nikki zwom niet, dus de makkelijkste oplossing was, leek mij, om maar gewoon op dat bruggetje de wacht te gaan houden.

De theorie was makkelijk, de werkelijkheid weerbarstiger. Ettelijke uren heb ik daar gezeten. Vangen, dat lukte niet, daar was ze te gehaaid voor. Maar gelukkig had ze toch dat ene labrador gen: ETEN!!! Toen mijn moeder ons uiteindelijk vond, heb ik haar om vleeswaren gestuurd. Die verleiding kon Nikki toch niet weerstaan. Zo kon ik haar dan eindelijk in de kraag grijpen.

Bij Tante Mientje brak er iets in die tijd. De band tussen haar en Nikki werd slechter en slechter. Hoewel ze echt het beste met haar voor had, deed het haar teveel pijn. Ze zag het gedrag van Nikki als een persoonlijke aanval en ze kon de zorg niet meer aan. Zo belandde Nikki in het asiel. En niet alleen tante Mientje had verdriet, mij deed het toen ook veel pijn.

Nadat ik hoorde waar ze zat, ben ik navraag gaan doen. Nikki was op proef uitgeplaatst. Omdat ik haar zo geweldig vond, kon ik me niet voorstellen dat ze terug zou komen. In mijn kinderlijke onschuld kon ik het hierbij laten. Jaren later kwam ik erachter dat Nikki tot 3 keer toe herplaatst is. Na de laatste mislukte plaatsing is ze ingeslapen. Haar gedrag liet het niet toe binnen een gezinssetting haar geluk te vinden. De tijden waren anders, gedragstherapeuten kenden we nog niet.

Gek genoeg kon ik, toen ik deze trieste geschiedenis hoorde, er wel gelijk vrede mee hebben. Ik had met eigen ogen gezien dat Nikki veranderde. Het waarom houdt mij van tijd tot tijd nog wel eens bezig. In deze tijd met de kennis die ik inmiddels zelf heb, zou het haar misschien anders zijn vergaan. Of dat altijd in het belang van de hond is, is een erg interessante discussie, maar voor Nikki is het sowieso te laat. Ze heeft mij in elk geval veel geleerd. Daarbij, ze heeft het leven geschonken aan mijn eerste grote hondenliefde. En daar ben ik haar dankbaar voor. Haar leven is niet voor niks geweest.

P.S

Van zowel Nikki als Gabber heb ik geen foto’s, Gabber is opgevolgd door Tessa, mijn eerste eigen hondje. De foto bij dit blog is dan ook van haar, mijn kleine meisje, alweer 9 jaar geleden dat ze overleed.

Martine v Ouwerkerk

Comments are closed.