Hondentaal:

Geschreven door: Martine

Dat honden zo hun manier hebben om met ons te praten dat was al duidelijk. Als baas is het soms wel heel lastig om te interpreteren wat ze bedoelen. Mijn Tom is een hondje wat erg onzeker is hij is baasgericht en zijn will to please is bijna oneindig. Hij zal alles doen wat ik van hem vraag gewoon omdat ik het vraag en hij mij blij wil maken. Heel erg fijn is dat en tegelijk lastig. Al enige tijd loop ik met hem tegen gezondheidsklachten aan waar geen reden dan wel oorzaak voor te vinden is. Pijnstilling maar vooral rust lijken het eigenlijk altijd wel op te lossen.

Hij mankt. Altijd dezelfde poot en altijd op dezelfde manier. Echter was er geen pijl op te trekken wanneer hij zou gaan manken en wat de oorzaak er van was. Elke keer als hij weer met zijn poot begon te strompelen stopte ik de wandeling en kreeg hij 2 dagen rust met kortere wandelingen, of liever gezegd hij mocht dan zelf aangeven hoever en waar hij heen wilde lopen. Ik ga er altijd vanuit dat hij zelf het beste aanvoelt hoever hij kan gaan. Na de wandeling waarin hij begon met manken was het dan ook gelijk over om een paar dagen later weer opnieuw te beginnen.

Je word er op den duur best wanhopig van want er werd geen oorzaak gevonden. Gedacht werd aan zachte weefsel schade of iets met pezen of spieren. Onderzoek van de dierenarts leverde nooit echt iets op. Ook gaf hij bij manipulatie van de poot geen pijn aan.

Vorige week mankte hij tijdens een wandeling dus we zijn gelijk huiswaarts gekeerd. We waren koud thuis toen het baasje van zijn vriendjes belde of we een stukje mee liepen. En eigenlijk tegen mijn gevoel in heb ik dat gedaan. En voorwaar….de Tom die de wandeling van 10 minuten daarvoor nog hinkend afsloot huppelde nu enthousiast mee en heeft zelfs zonder klachten met zijn vrienden gespeeld.

Ik heb Tom zonder het door te hebben overvraagd. We wonen in een prikkelrijke omgeving en 4 keer per dag wandelen was hem teveel. Inmiddels houden we 3 keer per dag aan en dat zijn dan twee wat kleinere wandelingen en 1 grotere. Binnen grenzen bepaald Tom zelf wanneer we lang lopen en waar we lopen. Uiteraard blijf ik de baas dus het eindoordeel komt bij mij vandaan zo gek maken we het nou ook weer niet! Dit is vooral een test om te zien of het manken weg blijft. En sinds we deze routine aanhouden loopt hij elke wandeling vrolijk mee. Sterker nog toen hij duidelijk aangaf naar huis te willen en ik hem overstag probeerde te krijgen om verder te gaan kon hij spontaan niet meer op zijn poot staan. Tot ik mee veerde en naar huis liep, weg waren de klachten.

Een klein jaar geleden heeft Tom zijn knie bezeerd en toen moest hij rust houden en mocht hij zelf aangeven wat hij per wandeling aankon om zijn knie niet te overbelasten. Dit is nadien nog een keer gebeurd en ik denk dat hij toen (onbewust) geleerd heeft dat dit een communicatie middel was voor hem.

Zijn reactieve reageren tijdens wandelingen is verminderd en zijn vertrouwen in mijn is gegroeid nu ik meer in zijn behoefte voorzie. En wat vooral opvalt is dat hij thuis ook weer echt rust. Voorheen waren het onrustige slaapjes maar tussen wandelingen door kan hij nu heerlijk in diepe slaap verzonken naast me op de bank liggen.

Ik heb me best schuldig gevoeld maar ben tegelijk ook heel trots op mijn slimme mannetje die het me toch maar mooi duidelijk maakte dat het hem teveel werd!

Comments are closed.