Karakterkatten:

In het verleden heb ik een kat met suikerziekte gehad. Via hem heb ik meerdere mensen leren kennen die ook een kat met die ziekte hadden. Een aantal van deze katten zijn nog in leven en op 1 ervan pas ik af en toe op als zijn baasjes vakantie vieren. Hij heet Gizmo, heeft al jaren suiker dus is inmiddels goed aan het ritme gewend. Hij weet dondersgoed dat ie twee keer per dag getest word, dat gaat middels een prikje in het oor waar hij weinig tot niets van voelt. Na het testen krijgt hij een snoepje en daarna zijn eten. Of ik kan eigenlijk beter zeggen ETEN want Gizmo houd wel van een lekker
maaltje.

Het rottige van suikerkatten is dat ze ook zomaar ineens een hele lage bloedsuikerspiegel(bss) kunnen hebben.

Ingrijpen is in zo’n geval belangrijk. En ook dat weet meneer dondersgoed! Hij kan ook heel goed acteren heb ik geleerd. Meneer ligt prinsheerlijk op bed, niks aan de hand. Zijn ochtendwaarde was prima. Zijn insuline ging er goed in. Niks bijzonders.

Ineens komt ie de kamer ingelopen en gaat pontificaal in de keuken zitten en kijkt mij met een strakke blik aan. Mijn gevoel zei me dat er niks aan de hand was dus ik heb hem een kroel gegeven en het daarbij gelaten. Maar hij nam daar geen genoegen mee dit keer! Zodra hij doorkreeg dat ik niet genegen was om te geloven dat ie te laag zat met z’n bss liep hij naar het raam en sprong op zijn kussentje.

De plek waar hij altijd gemeten word. Onrustig ging hij daar ijsberen en het raam kopjes geven. En dan gaat het toch knagen…zou het? Nee dat kan niet… Ja maar… Enfin na 5 minuten inwendige discussie toch maar opgestaan en gaan meten. Zelfgenoegzaam liet hij zijn poezelige bipsje op het kussen zakken in afwachting van de prik. Zodra het apparaatje genoeg bloed heeft geeft het een piepje af. En op het moment dat hij het piepje hoort springt hij nog net niet op, loopt van zijn kussentje af en kijkt ongeduldig waar zijn snoepje blijft.

Het apparaat geeft inmiddels aan dat ie een voor hem keurige waarde heeft, dus er is helemaal niks aan de hand… Ik ben gewoon bewerkt, bespeeld door een hele slimme kat! Als beloning voor het prikken volgt uiteraard het snoepje waar hij wel achteraan mag rennen ter mijner genoegdoening.

Hij lijkt het vooral leuk te vinden maar ik praat mezelf aan dat ik hem toch mooi tuk heb. Als brave oppas weet ik heus wel dat dat niet zo is…maar laat mij maar in die waan dat ik het kan winnen van een iets te slimme kat met een missie haha

Martine v Ouwerkerk

Comments are closed.