Moos

Een vriendin van mij heeft 6 katten. En uiteraard hebben ze allemaal zo hun eigen karakter. Over de rode draak Yari heb ik al eerder verteld. Hij woont al ruim een jaar in haar groep en heeft zich ontwikkeld tot een geweldig mooie en indrukwekkende kater. Hij komt later zeker weer een keer aan bod. Dit keer moest ik aan de meest pittige dame van het stel denken Moosje.

Mijn eerste kennismaking met Moos verliep ongeveer zo:

“He wat een mooie…”

“Aai haar maar niet, tenzij je open wil liggen”.

En daarmee was gelijk de toon gezet.

Braaf liep ik langs de trap van waar Moosje me in de gaten lag te houden. Haar ogen volgden mij terwijl ze verder roerloos bleef liggen.

Nou ben ik gelukkig al niet heel snel geneigd om vreemde katten te aaien dus in dat opzicht had ik totaal geen moeite met haar. Maar ze had en heeft iets wat mij tot haar aantrekt, iets wat mij intrigeerd. Ze is enorm eigenzinnig en dat vind ik geweldig!

Ze laat je werken voor haar affectie. Daarbij geeft ze gelukkig wel vrij duidelijk aan wat ze wenst. Snoepjes!

Het is een Maine Coon meisje. Ze ziet er heel aaibaar uit met haar glimmende en volle zwarte vacht haar pluimpjes op de oren en tussen de tenen en het kleine neusje. Als ik haar zie zou ik haar zo op willen pakken en knuffelen…maar ik hoef niet uit te leggen dat dat dus niet gebeurd.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en hebben Moos en ik een goede verstandshouding. Als ik binnen stap zie ik in de verte al twee starende en vragende ogen. Althans dat is hoe ik haar blikken graag interpreteer. De waarheid zal eerder zijn dat het een verzoek is om met snoep over de brug te komen. Maar die gedachte negeer ik gewoon.

Kirrend loop ik op Moos af. Niet dat kirren ook maar enig effect heeft hoor, maar het klinkt wel zo gezellig. Geef haar een kroel over haar bolletje. En als ik heel braaf ben mag ik dat zelfs nog wel eens een keer herhalen. Een derde poging tot een kroel word beantwoord met een indringende blik en een poezen hoofdje wat heel snel onder mijn hand vandaan getrokken word. Madam vind het wel goed geweest met dat geaai en wenst nu per ommegaande beloond te worden voor haar goedheid. En daar heeft ze gelijk in. Moos is heel slim en weet hoe ze mensen op moet voeden. En ik zie er de humor wel van in dus volg haar aanwijzingen gewoon op. Extra leuk is dat ze snoepjes ook uit je handen pakt. Maar vertel haar nou niet dat ik dat leuk vind! Ik vermoed dat zodra ze door heeft dat ze mij daar een enorm plezier mee doet het gelijk afgelopen is. Als er een kat is die die link kan leggen dan is deze dame het wel.

Zeg nou zelf, toch heerlijk zo’n kat met duidelijke communicatie en grenzen?

Moos is enorm gegroeid in de loop der tijd. Van de pittige tante die ze in het begin was tot een dame die opbloeit. Binnen de groep maar ook door haar baasjes word ze in haar waarde gelaten en dat heeft haar de ruimte gegeven zich ten volle te ontwikkelen tot de geweldige kat die ze nu is. Het liefst zou ik haar in mijn tas stoppen als ik op visite ben. Jammer genoeg vind er bij vertrek tassencontrole plaats dus die kans heb ik nog niet gehad. En dat is misschien maar goed ook. Als ik alle katten en honden en konijnen die ik net zo geweldig vind als Moos mee naar huis zou nemen zou het wel erg vol worden hier. Ik hou het maar bij dromen dat is minimaal net zo leuk.

Martine v Ouwerkerk

1 Comment

  1. Rieti schreef:

    Leuk geschreven