Natte voeten

Geschreven door: Trimsalon Marjo Line.

Het is voor mij hét ultieme vakantie gevoel. Ik word vroeg wakker terwijl de mannen nog liggen te slapen, ik zie dat de zon schijnt en ik hoor 1 van de honden al zenuwachtig gapen. Hij weet al wat we gaan doen.

Zodra ik aangekleed ben laad ik de honden in de auto en rij ik naar een mooie plek om te wandelen. Daar geniet ik van mijn honden, de rust en de natuur.

Zo ook afgelopen week. Toen ik wakker werd zag ik dat de zon scheen. Het was eigenlijk nog wel heel vroeg om in de vakantie op te staan maar hey, de zon scheen, zonde om te blijven liggen.

De kofferbak open en op mijn commando springen Kees en Nero om de beurt in de auto.

Wanneer je in de Limburgse Peel op vakantie bent dan moet je natuurlijk op de Peel gaan wandelen.

Ik besluit een uitgezette route van 6 kilometer te gaan lopen. De knuppelbruggetjes route genoemd door een vriendin. Toen had ik het natuurlijk al kunnen weten.

Het was heerlijk rustig, de watervogels dreven vredig op de plas, de paarden in het weiland stonden rustig te grazen terwijl er damp van hun rug opsteeg en ik en de honden genoten met volle teugen. Nieuwe geurtjes voor hen rust en zon voor mij.

Nu moet je weten dat mijn reu Nero bekend staat als baggerbig. Hoe hij aan die naam komt laat zich raden. Elke plas, elke slot, elk water moet benut worden. Hoe viezer hoe beter. En is het te ondiep? Dan ga je er gewoon in rollen om zeker te weten dat je zo smerig mogelijk wordt. Heeft hij eenmaal zo’n watertje in zijn neus dan kan ik roepen wat ik wil, naar mijn normaal o zo gehoorzame zwarte beer, maar dan heeft hij maar 1 doel en dat is niet het luisteren naar mij.

Ik zag zijn staart omhoog gaan, gevolgd door zijn kop, oren naar voren en weg was hij. Ik zie hem links af slaan en wacht op de plons, die kwam niet. Wat er daarna gebeurde bezorgd me tijdens het schrijven van dit blog nog hartkloppingen.

Ik zie Kees, mijn teef, ook die kant op gaan maar die komt hard rennend naar me terug en ik weet dat er wat mis is. Ik trek een sprintje en zie een vlonder met een stuk verder water maar geen Nero. Terwijl ik naar de vlonder loop hoor ik snuiven en onder me zie ik Nero. Hij zit vast in wat modder lijkt. Ik foeter nog even op hem maar besef ineens dat het echt wel menens is wanneer ik hem door zijn gespartel verder zie weg zakken. Ik probeer hem, terwijl ik op mijn buik lig te pakken te krijgen maar ik kan er niet bij. Ik kijk om me heen maar er is niks wat me zou kunnen helpen dus ik besluit dat ik er ook in moet om hem te redden. Dan denk je dat je tot je enkels in de drek komt te staan maar ik zakte er met 1 been tot aan mijn heup in. Mijn andere been krampachtig op de vlonder houdend omdat ik bang was dat ik anders nooit meer er uit zou komen. Mijn rechterhand aan de vlonder geklampt want ik mocht niet omvallen, dan zou ik er nooit meer uitkomen.

Ik kon nog steeds niet bij Nero, hij was te ver weg! En dan slaat de paniek toe, allerlei gedachten gaan door mijn hoofd. Hij verdrinkt, ik krijg hem er nooit uit, ik moet iemand bellen maar wie? Er komen op dit tijdstip geen wandelaars voorbij want wie is er nou zo gek om zo vroeg te gaan wandelen. Gelukkig weet ik mezelf rustig te krijgen. En op het moment dat ik rustig word wordt Nero dat ook. Hij blijft heel rustig liggen. Op een of andere manier krijg ik een pluk haar te pakken en ik geef hem het commando draaien. Hij draait zijn voorkant naar me toe en ik kan zijn halsband pakken. Op mijn vooruit weet ik samen met hem hem tot voor de vlonder te krijgen maar de vlonder is een halve meter hoger dan het moeras. Toch weet ik hem met zijn 45 kilo met zijn voorpoten op de vlonder te krijgen en help ik hem mee zijn kont omhoog te krijgen! Yes, hij is eruit! Hij loopt van de vlonder weg en schudt de stress van zich af. Nu ik nog. Ik krijg mezelf niet omhoog gehesen. Terwijl ik de paniek weer op voel komen steekt Nero zijn kop naar me toe en kan ik zijn halsband pakken. Op mijn commando trekken zet hij zich schrap en wordt ik losgetrokken uit de zuigende massa en kan ik mezelf op de vlonder hijsen. Het al die tijd paniekerige blaffen van Kees stopt dan ook.

Eenmaal thuis komen de tranen maar ook de dankbaarheid. Dankbaarheid voor de band die ik met mijn honden heb. Het bewijs leverde Nero terwijl ik daar in wat later bleek het moeras hing.

Dank je wel zwarte beer, voor het vertrouwen en de hulp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.