Ongevalletje:

Geschreven door: Martine.

Tom heeft van de week een ongevalletje gehad en daarbij zijn linker achterpoot behoorlijk bezeerd. Dit houd in dat hij rustig aan moet doen. En ik kan je zeggen dat dat geen makkelijke taak is om die stuiterbal rustig te houden!
Normaal geloof ik heel erg in dat ze zelf hun grenzen aanvoelen en als je ze de kans geeft ze het zelf het best weten. Klopt heel vaak ook maar in dit geval wilde hij toch echt meer dan hij kon en verbanden legde hij ook niet zo heel snel.

De eerste wandelronde heb ik hem de route en de duur laten bepalen en eigenlijk wilde hij gewoon zijn vaste rondje lopen om halverwege te ontdekken dat dat tever was. Niet erg want hij is klein dus ik kan hem gelukkig dragen. Goed dan korten we de volgende rondes in, maar dat snapte hij weer niet want hij had in die ronde niet de kans om pijn aan zijn poot te krijgen dus eenmaal thuis was ie erg onrustig. Gelukkig hebben we daar hersenwerk voor!

En dan aan het eind van de dag naar bed terwijl hij eigenlijk nog klaarwakker was. Enfin het was een dag vol grenzen zoeken en stellen die we uiteindelijk wel weer doorkwamen.

De tweede dag stond hij heel goed op, vol levenslust en hij leek de wereld wel weer aan te kunnen. Groot was zijn teleurstelling toen hij mij achterna liep naar de keuken en een ongelukkige draai maakte waardoor hij weer verging van de pijn en hinkend en piepend afdroop naar zijn mand.

Het lopen ging verder wel prima gelukkig maar toch ter controle even naar de dierenarts geweest en die gaf groen licht om rechtlijnige belasting toe te staan zolang hij het uit vrije wil doet mag ie zoveel lopen als ie wil. Nou dat liet meneertje zich geen twee keer zeggen. Alsof hij de dierenarts verstaan had liep hij als een kievit de deur uit en hebben we een mooie wandeling door de wijk gemaakt.

In huis was hij gelijk ook een stuk minder gefrustreerd gelukkig.

Vandaag zijn we weer een dag verder en weer zit er vooruitgang in. In huis slaapt hij veel en buiten kent hij goed zijn grenzen, waar hij normaal amper mee naar huis te krijgen is gaat hij nu uit zichzelf terug naar de scooter als hij het genoeg vind nog voor hij pijnsignalen afgeeft. Mooi om te zien hoe instincten toch wel goed werken als ze daar de ruimte voor krijgen.

Nog een paar dagen pijnstilling en dan hebben we het ergste weer gehad!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.