Realistische verwachtingen:

Geschreven door: Martine.

Afgelopen week kwam ik een stuk tegen op internet getiteld: “Hij moet dat kunnen. Het ging erover dat mensen vaak onrealistische verwachtingen hebben van hun hond. Maar dat kan voor alle huisdieren gelden natuurlijk.”

Van een jachthond verwachten dat hij braaf naast je blijft lopen als de konijnen voor zijn voeten schieten bijvoorbeeld. Misschien was je vorige hond een braverik en kon hij het wild wel negeren. Dat wil niet zeggen dat een andere hond dat ook moet kunnen. Het excuus “Mijn vorige hond kon dat dus hij moet dat ook kunnen” geld gewoon niet, elke hond is anders.

Dit stuk is blijven hangen omdat ik het met vrienden vaker over soortgelijke dingen heb en we ons daarover verbazen. Over de hoge verwachtingen van dieren en de teleurstelling die zich meester maakt van eigenaren als hun huisdier niet aan die verwachting kan voldoen.

Zo heeft Tom bijvoorbeeld de onhebbelijke trek om als hij overprikkeld raakt achter hardlopers of fietsers aan te rennen. Ik kan hem dan wel meenemen naar een bos waar fiets en wandelpaden elkaar kruisen en verwachten dat hij luistert wetende hoe moeilijk dat voor hem is en de halve wandeling vervolgens gefrustreerd rondlopen. Of ik kies ervoor om een omgeving uit te zoeken waar voor hem geen of veel minder triggers zijn. Is voor ons allebei beter, dus waarom zou ik dat laten?

Ergens lijkt het erop dat we zijn gaan vinden dat een hond alles maar moet kunnen en dat zijn karakter maakbaar is. En tot op zekere hoogte klopt dat ook wel. Met training kan je heel veel bereiken. Ik weet nog dat toen Tom een Tommetje was ik hem aan het winkelcentrum wilde laten wennen. En hij vond het zoooo spannend allemaal. Steevast kreeg hij last van zijn buik met diarree tot gevolg. Langzaam begon ik de moed op te geven. Eind van de zomer was er altijd kermis vlak bij mijn huis, veel mensen lawaai en lampen. Met het avondrondje liep ik altijd langs de kermis dus ik was er al op voorbereid dat Tom het doodeng zou vinden en niet mee wilde lopen. De dag van de opbouw was ie heel nieuwsgierig naar al die mensen en toestellen en hij wilde eigenlijk wel even gaan kijken. Nou prima hoor, dus wij langs het terrein en hij keek zijn ogen uit. De avond erna draaide de kermis op volle toeren en ik was voorbereid. Snoepjes mee en ik had alle tijd om hem erlangs te loodsen. Begint hij als een bezetene te trekken naar de kermis toe. Hij vond het ge-wel-dig!

Enigszins verbaasd gaf ik toe aan zijn vraag en hebben we een rondje kermis gelopen. Wat hem er nou zo in aantrok is me tot op de dag van vandaag onduidelijk feit is wel dat hij sinds die wandeling over de kermis over zijn angst heen was en hij het heerlijk vond om tussen de mensen te lopen en de stad in te gaan.

Blijkbaar was het toen ineens het moment voor hem om dit aan te kunnen. Waarschijnlijk kon ik trainen tot ik een ons woog maar kon hij het pas op het moment dat hij er klaar voor was. In zijn geval was hij 9 maanden maar zo zullen er ook honden zijn die er vroeger of later mee zijn, of misschien zelfs helemaal niet. En dat is allemaal goed!

Van een hondeneigenaar hoorde ik ooit “Ik wil hem niet laten winnen.” En dat sloeg dan op iets waarvan hij vond dat de hond het moest kunnen en de hond het doodeng vond.

Die heb ik eens laten bezinken.Ik zie niet zo goed in hoe je de hond dan laat winnen. Het is geen spelletje voor hem, hij doet het niet expres om het baasje te pesten. Hij uit zich alleen maar. En dat dat dan is op een manier die ons als baas niet altijd uitkomt, tja…

Als je kind bang is van water gooi je hem toch ook niet van de hoge duikplank met de melding “Je kan zwemmen dus dit moet je ook maar kunnen?”

Kortom, kijk naar je hond en werk samen met je hond. En wees bovenal realistisch in je verwachtingen dan komt het helemaal goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.