Rocky

Toen ik de kamer in het hospice binnenkwam, zag ik een bang hondje. Het was een klein formaat teefje, kruising Jack Rusel met Boerenfox. Haar naam was Rocky. Haar baasje was in het hospice opgenomen en dacht dat ze een paar maanden eerder voor haar hondje een goed baasje had gevonden. Jammer genoeg stond dat nieuwe baasje een paar dagen voordat ik er was met Rocky en al haar spullen in de kamer van  de mevrouw en kwam het hondje met toebehoren terugbrengen….. Daar zit je dan in een hospice met je hondje. Één van de vrijwilligers had het verhaal meegekregen en aangeraden om contact met mij op te nemen om het hondje op te vangen en te herplaatsen.

 

Ik ging op de grond zitten en gooide Rocky wat lekkere stukjes worst toe. Altijd als ik ergens heen ga om kennis te maken, neem ik lekkere worst mee. Paaien ben ik goed in. Rocky vond de worst lekker maar mij erg eng. Ze durfde niet uit mijn hand te eten. De mevrouw was al langere tijd ziek en daardoor werd er met Rocky niet zo heel veel gedaan. Ook kwamen er weinig mensen over de vloer, dus vreemde mensen waren eng voor de kleine hond. Er was wat onenigheid ontstaan tussen het baasje waar ik nu bij op de kamer was en het nieuwe baasje die Rocky terug had gebracht. Wat de reden ook was, Rocky kon niet in de hospice blijven en mevrouw moest voor een tweede keer afscheid nemen van haar geliefde hondje.

 

Het baasje van Rocky en ik hebben een tijd zitten kletsen aan de tafel in de grote kamer. Prachtig uitzicht door de ramen naar de bomen en al het groen om het hospice heen. Hoe prachtig het uitzicht ook, het maakte het afscheid niet makkelijker. Ik zag er tegenop om het hondje mee te nemen, want mevrouw vond dat natuurlijk vreselijk. Ik beloofde om haar op de hoogte te houden over Rocky en dat ik een hele goede plek voor haar zou gaan zoeken. Er kwam een vrijwilligster van het hospice binnen, die Rocky al een paar keer uitgelaten had en Rocky was helemaal blij toen ze binnen kwam. Fijn om te zien dat ze mensen dus best leuk kon vinden, als ze je een paar keer gezien heeft.

 

De mevrouw moest afscheid nemen van haar hondje.  Ik vond het vreselijk en probeerde de brok in mijn keel weg te slikken. Daar gaan janken maakte de situatie natuurlijk niet makkelijker. Nogmaals beloofde ik om de mevrouw op de hoogte te blijven houden. Ik weet hoe belangrijk dat is. Toen de vrijwilligster met Rocky en ik de kamer van mevrouw verlieten, stond er al een andere vrijwilligster klaar om naar haar toe te gaan, zodat ze niet alleen was en haar verdriet kon delen. Rocky was vooral blij dat ze weer mee naar buiten ging. Ze had geen idee wat er zou gaan gebeuren.

Rocky vertrok met mij in de auto naar huis, nadat de hospice vrijwilligster haar had uitgelaten. De hele rit -bijna 45 minuten- zat Rocky te piepen. Ze maakte zich heel druk in de bench achterin mijn auto. Ik heb me de hele weg zorgen gemaakt, of ze wel met mijn honden samen zou kunnen. Haar baasje wist niet hoe ze op andere honden zou reageren. Toen ze als klein pupje een herder zag, ging ze helemaal uit haar plaat. Ik had me dus al op het ergste voorbereid. Gelukkig viel het allemaal mee met de kennismaking tussen Rocky en mijn honden. Ze vond het in het begin even spannend en eng, maar na een half uur liep ze al achter me aan door het huis heen. Mijn honden zijn natuurlijk ook helemaal geweldig met vreemde honden want is een hond angstig dan laten ze die hond gewoon zijn gang gaan.

 

Rocky schrok de eerste dagen van bijna alle geluiden. Ook nieuwe mensen vond ze eng. Maar gelukkig zijn mijn honden een goed voorbeeld voor haar en daar leert ze veel van. Rocky is trouwens een hondje dat als pup bij haar baasje is afgeleverd. Dat gebeurt dus gewoon! Waar ze als pup is gekocht is een pension. Een groot pension waar ze blijkbaar ook pups fokken en verkopen. Dat staat niet op hun website te lezen. Ook niet dat ze de pup thuis brengen, zonder dat ze langs zijn geweest of je de pup zelf hebt gezien.

 

Rocky is ondertussen helemaal gewend bij mij in huis. Haar nieuwe baasjes zijn al kennis wezen maken. Als haar loopsheid voorbij is, zal ze naar haar nieuwe baasjes verhuizen. Ze kan daar niet gelijk heen, omdat er een ongecastreerd reutje rondloopt. De nieuwe baasjes zullen Rocky over 3 maanden laten steriliseren. Zo lang als ze hier nog is, gaat ze drie keer per dag heerlijk met een groepje van mijn honden mee naar de polder en slaapt ze iedere nacht  in een grote bench naast mijn bed. Het gaat helemaal goed komen met deze kleine dame!

 

1 Comment

  1. Monique Boesten schreef:

    Mooi verhaal met gelukkig een goed einde! En ik snap nu ook waarom Shoda zo heftig reageert als hij jullie in de verte ziet, zijn ‘dames’ lopen daar en ook nog een loops teefje, dat is natuurlijk helemaal geweldig.
    Veel succes met het nieuwe mandje voor Rocky!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.