Snoop-DOG

Al twee keer eerder heb ik een Yorkshire terriër in mijn roedeltje gehad. Ik vind deze hondjes zo geweldig leuk. Zo klein maar zo stoer. Toen ik dan ook een oproep zag van mensen die een nieuwe plek zochten voor hun Yorky hoefde ik niet lang na te denken.

Snoop-DOG was binnengebracht bij het asiel in België door zigeuners. Die hadden daar verteld dat ze hem op straat gevonden hadden en hij kon niet goed lopen. Als asiel had men twijfels bij het verhaal maar de kleine man, toen ongeveer een half jaar, werd liefdevol opgevangen door de asiel medewerkers. Snoop-DOG bleek verlamd aan zijn achterhand. Er werden foto’s gemaakt van zijn kleine rugje. Daar bleek uit dat zijn rug gebroken was geweest. Dat was al even geleden, bleek uit de foto’s. Omdat de breuk al oud was kon zijn rug niet meer geopereerd worden. Maar Snoop-DOG was vol leven en werd met zijn verlamde achterhand ter adoptie gezet. De kleine man werd geadopteerd door mensen uit Nederland en via deze mensen kwam Snoop-DOG weer in mijn leven.

Snoop-DOG kon amper lopen toen hij bij mij kwam. Zijn achterlijfje sleepte hij voort. Zijn voorpootjes waren en zijn berensterk. Hij wilde ZO graag lopen en mee doen met mijn andere honden dat ik al gelijk besloten had dat er een rolstoeltje voor hem moest komen. Zo’n ding bleek nog best wat geld te kosten. Gelukkig waren er een aantal mensen in mijn omgeving die geld bij wilde leggen en ik kon een prachtig op maat gemaakt rolstoeltje voor de kleine man bestellen.

Wat te doen tot de rolstoel er was? Ik wilde hem ook gewoon uitlaten met mijn andere honden erbij want hij genoot daar zo van. Tijdens het wandelen bedacht een goede vriend dat het misschien wel zou kunnen werken als ik een lus zou maken van een riem en die onder Snoop-DOG zijn buik door haalde. Dan kon ik hem met die riem om zijn buik aan de achterkant omhoog houden en kon hij op zijn voorpootjes de snelheid bepalen. Zo gezegd zo gedaan. Ik maakte een lus van een leren riem en deed die onder Snoop-DOG zijn buik door. De twee uiteinden van de riem hield ik vast en kon zo zijn achterkant omhoog tillen zodat zijn achterpootjes de grond net niet raakte. Het was een soort marionetten die ik aan 2 lijntjes had. Je had die kleine moeten zien rennen. De kop van die kleine man vergeet ik nooit meer. Wat een vreugde, wat een plezier kwam daar vanaf. Hij wilde rennen en ik rende naast hem mee. Het was zo’n geweldig gaaf moment om Snoop-DOG zo te zien genieten. Dat moment vergeet ik nooit meer!

Gelukkig was zijn rolstoeltje best snel klaar. Vanaf het eerste moment dat ik hem in het stoeltje had gezet rende hij ermee weg of hij niets anders gewend was. Deze kleine man is nergens bang voor en ziet overal leut en gezelligheid in. Het rolstoeltje leerde hem weer om zijn achterpootjes te gebruiken. Steeds meer kreeg hij door hoe hij zijn achterpootjes moest bewegen als zijn voorpootjes er met hem vandoor wilde gaan. Hij had het idee dat hij alles kon met die rolstoel. Ik kon hem geen seconde uit het oog verliezen want hij lette echt nergens op. Hoe vaak ik hem niet uit een sloot heb moeten vissen! Dan had hij weer eens wat geroken en liep dan langs de slootkant, niet door hebbende dat die rolstoel ook achter hem mee ging. En hop daar ging hij weer over de kop. Gelukkig kwam hij altijd op zijn “pootjes en wielen” terecht en kon ik hem altijd snel weer redden. Hij vond ook dat hij, met rolstoel en al, in heerlijk ruikende poep kon gaan liggen rollen. Hoe hij dan weer omhoog moest komen had hij geen idee van maar zich om gooien met stoeltje en al was hij een expert in. Het baasje zetten hem dan toch wel weer recht, zou hij vast gedacht hebben. Dat deed ik dan natuurlijk ook.

Van zijn rolstoeltje heeft de kleine man veel plezier gehad maar hij wilde steeds vaker los lopen, zonder stoeltje. Het beperkte hem ook steeds meer. De rolstoel vindt Snoop-DOG dan ook al lange tijd niet fijn en leuk meer. Zijn achterhand reageert er ook niet goed meer op. Als hij in de rolstoel heeft gelopen is de volgende dag zijn hele achterhand stijf en kan hij niet meer lopen. Nu loopt hij makkelijk zelfstandig een half uur tot drie kwartier in het gras en doen alle 4 zijn pootjes hun werk. De voorpootjes gaan veel sneller dan de achterste pootjes maar dat mag Snoop-DOG zijn pret niet drukken. Op momenten dat het te veel voor hem wordt heb ik een draagzak waar ik hem in zet. Dat vindt hij heerlijk. Die kleine grote man is net een baby al is hij ondertussen al 3 jaar en denkt hij meestal de leider van de roedel te zijn. Vanuit zijn draagzak overziet hij alles en maakt hij kabaal als hij iets ziet wat hem niet zint.

Snoop-DOG is een geweldig leuk manneke. Hij heeft alleen één nadeel. Ik heb nooit eerder in mijn leven zo veel en zo vaak poep in mijn huis moeten ruimen. Je moet weten dat hij wel controle heeft over wanneer hij plast maar niet over wanneer hij poept. Die poep komt er op de meest onhandige, onmogelijke momenten uit. Als hij lekker bij je op schoot ligt of tegen je aan ligt te slapen, als hij in huis rond loopt of zelfs als hij staat te eten kan het zijn dat hij gaat poepen. Hij heeft het vaak niet eens door dat hij aan het poepen is. Ineens ruik je dan wat en denk je: NEEEEEEEEE SNOOP!!!  Snoop-DOG kijkt dan een keer op, staat op en gaat ergens anders liggen of staan J Het grappige is wel dat als we aan het wandelen zijn en hij moet poepen dat ik altijd precies aan zijn manier van lopen zie. Hij begint dan wat harder te lopen en kijkt achterom alsof hij wordt achtervolgd.

Hoe je het ook went of keert die kleine Snoop-DOG van mij is een bijzonder, leuk, grappig, enthousiast klein hondje en er gaat geen dag voorbij dat ik niet om hem moet lachen. Ik hoop nog lang van hem te kunnen en mogen genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.