SOMS IS HET LEVEN OVERDAG OOK EEN NACHTMERRIE

Mijn rechterbeen was koud en nat van de regen en de wind. Ik zat daarmee buiten het raam en ik had mijn handen aan de zijkant van het kozijn, alsof ik naar buiten wilde stappen. Het raam was van mijn slaapkamer op de tweede verdieping van ons huis. Het was donker buiten en het regende. Ik schrok me kapot. Hoe kwam ik hier? Wat was er aan de hand? Snel trok ik mijn been naar binnen en in paniek liep ik naar de slaapkamer van mijn ouders. Ik bleek weer aan het slaapwandelen te zijn geweest. Huilend vertelde ik aan mijn moeder wat er gebeurd was. Ze geloofde me in eerste instantie niet. Maar toen ze aan mijn been voelde, wist ze dat ik het niet verzonnen had. Mijn moeder bracht me weer terug naar mijn slaapkamer. Ze zag dat het raam open stond en ik zelfs de hor -die normaliter voor het raam zat- had weggehaald. Ik was tijdens de zeer korte wandeling naar mijn slaapkamer weer in slaap gevallen, want ik wist  later niets meer van hoe het verder was gegaan.

Het was niet de eerste keer dat ik slaapwandelde. Hoe vaak was ik wel niet midden in de nacht met mijn schooltas vol schoolboeken naar beneden gelopen om naar school te gaan. Mijn ouders die me dan weer naar bed stuurden. Of toen ik nog jonger was, achter het poppenhuis dat op mijn slaapkamer stond, had zitten plassen. Mijn hele leven heb ik al last van slaapwandelen, dromen en nachtmerries. Sinds ik ouder ben, is het slaapwandelen gelukkig minder geworden, maar de nachtmerries en nare dromen jammer genoeg niet. Mijn nachtmerries zijn heel verschillend en gaan over de meest idiote dingen. Dingen die ik in het dagelijks leven niet bedacht krijg. Een nachtmerrie die wel zo nu en dan terugkomt, gaat of over een dier dat ik vergeten ben te verzorgen, of over mijn honden die doodsbang wegrennen, omdat ze ergens lopen waar ze de weg niet weten. Mijn paniek is dan enorm en het gevoel dat ik dan heb als ik wakker schrik, draag ik dan bijna de hele dag met mij mee. Ook al weet ik dat het komt door de nachtmerrie, het blijft aanwezig. Mensen die ook last hebben van nachtmerries en nare dromen zullen dat wel herkennen denk ik.

Een poosje geleden maakte ik overdag een nachtmerrie mee, toen ik in de polder met mijn honden aan het wandelen was. Ik loop daar al 8 jaar tussen de weilanden waar weinig auto’s en andere mensen komen. Mijn teefje Muis vindt vreemde mensen eng en speciaal voor haar loop ik daar. Dan kan ze zich vrij voelen en genieten en de andere honden uit de roedel vinden het daar natuurlijk ook heerlijk. Er valt altijd wel stront te vinden om in te rollen of om op te vreten. Of het nu van een vogel is, of van schapen die over de weg hebben gelopen omdat ze naar een ander weiland zijn verhuist door de boer. Vrijwel alle stront is lekker. Ik kom dan ook regelmatig met stinkende honden thuis. Als ze het maar naar hun zin hebben! Ik liep met mijn roedeltje dus op de weg tussen de weilanden en ik hoorde een tractor aan komen. Als er verkeer is, roep ik mijn honden en dan ga ik altijd netjes aan de kant staan. Ik strooi dan wat snoepjes op de grond die ze gaan zoeken en als het verkeer dan voorbij is, lopen we weer verder. Op de een of andere manier schrok teefje Vesna van iets en liep de weg op. Ik schrok. Gelukkig was de tractor nog best een eindje weg en ik probeerde haar aan de kant te krijgen. Ze wilde niet. De andere honden raakte wat in de war en die tractor kwam steeds dichterbij en ik hoorde dat hij hard door kwam en niet inhield, terwijl hij mij bezig zag. Ik besloot daarom midden op de weg te gaan staan en mijn honden bij elkaar te roepen om weer met de hele groep aan de kant te gaan.

De chauffeur van de tractor bleef hard doorrijden en pas op het allerlaatste moment remde hij, om vervolgens op 10 cm van mij vandaan te stoppen. Het was geen kleine tractor maar zo’n enorme met wielen die bijna net zo hoog waren als ik. Het ding maakte ook heel veel herrie. Achter de tractor hing een mestverspreider. Het was nogal een groot geheel en dat het zo dichtbij kwam, maakte mijn honden er niet relaxter op. Ik vroeg aan de chauffeur om even te wachten en rustig aan te doen, zodat ik mijn honden aan de kant kon roepen. In de ogen van de chauffeur zag ik waanzin. Hij was als een bezetenen naar mij aan het wijzen dat ik aan de kant moest. Ik riep hard naar hem dat hij rustig moest doen. Op het moment dat ik voor de tractor weg stapte en mijn honden mee riep om de brede berm in te stappen zodat hij er langs kon, gaf de chauffeur vol gas. Ik schrok me kapot en mijn honden ook. Twee honden schrokken zo hard, dat ze niet met mij opzij de berm in gingen, maar op de weg bleven lopen. De chauffeur gaf vol gas en ging als een volslagen doorgedraaide idioot met het hele gevaarte achter mijn twee honden aan. Ik gilde en huilde van angst en ging rennend achter die tractor aan. Ik zag mijn lieve Vesna en Romeo rennen voor hun leven voor die tractor uit. Het leek een eeuwigheid te duren en ik kon niets doen. Het was wachten op de klap, want ik was er van overtuigd dat hij ze dood zou rijden. Op een bepaald moment schoot Romeo rechts de berm in en even later schoot Vesna links in de berm. Ik ben niet gelovig maar op dat moment riep ik: God laat ze aan de kant blijven staan en niet terug de weg op lopen. Ik zag de tractor met mestverspreider erachter in volle vaart langs mijn honden schieten. God zei dank kwamen Vesna en Romeo de weg pas weer op, toen het gevaarte voorbij was. Ik jankte zo hard, was zo overstuur, dat ik mezelf niet meer rustig kreeg. Ademhalen ging bijna niet meer, mijn keel was schraal van het schreeuwen. Ik was tot alles in staat op dat moment.

Ik heb compleet overstuur 112 gebeld. De persoon aan de telefoon heeft me een paar keer gevraagd rustig te worden, omdat ze mij niet kon verstaan. Uiteindelijk heb ik huilend verteld wat er gebeurt was. Binnen 15 minuten was er politie. De chauffeur was een stuk verder een weiland in gereden en toen hij terug reed,  werd hij door de politie stil gezet. Het had helemaal geen zin natuurlijk, want er werd niets aan gedaan. Het was mijn woord tegen het zijne, maar ik kon dit niet voorbij laten gaan zonder iets te doen. Urenlang heb ik gehuild. Ik kon niet stoppen. Het was zo vreselijk traumatisch om twee van mijn honden, helemaal in paniek voor dat enorme gevaarte te zien rennen. Ik dacht echt dat ze doodgereden zouden worden en kreeg het beeld dat ik voor ogen had niet meer weg. Het was een nachtmerrie die ik nooit meer zal vergeten, met een gevoel daarbij dat mijn leven lang zal blijven hangen. Relaxt wandelen in de polder is door dit gebeuren voorbij, want als ik maar iets van een voertuig denk te horen, zit mijn hart in mijn keel, voel ik paniek en roep ik direct al mijn honden bij me. Deze echte nachtmerrie changed my life!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.