Vesna mijn buitenlandse schone

Vesna werd met zes broertjes en zusjes in een kartonnen doos bij de poort van het asiel gezet. Dat was in sept 2009. Ze werden opgenomen in het asiel in Orasje, Bosnië want daar speelde dit zich af. Vesna zou bijna tien jaar later het asiel en Bosnië pas verlaten. Ze had, samen met haar zus Meri, haar broers en zussen zien vertrekken. Meri en Vesna bleven achter. Ik wist al lange tijd van hun bestaan af want het asiel in Orasje is mijn geliefde asiel waar ik al bijna 10 jaar kom. Het asiel waarvan ik vele honden geplaatst heb in Nederland. Vesna en Meri werden mij al een paar keer onder de aandacht gebracht vanuit Bosnië. Zulke lieve dames hadden ook recht op een eigen baasje met een bank om op te liggen i.p.v. een houten hok.

In het asiel in Orasje wordt super voor de honden gezorgd. Het asiel van Svjetlana is, wat mij betreft, het beste asiel van Bosnië. Onder de omstandigheden die daar zijn verzorgen ze de honden zo goed als ze kunnen. Maar ondanks de goede zorgen is het leven in het asiel daar zwaar. De middelen zijn minimaal. De honden leven in een kennel met meestal twee honden. Dit om te voorkomen dat als het knokken wordt er niet een hele groep aan het vechten gaat. Ze mogen allemaal een paar keer per dag rond lopen op een veld met, als het gaat, een aantal andere honden. In iedere kennel staat een houten hondenhok met stro of een deken erin. Of het nu 30 graden boven of onder nul is, de honden slapen in de hokken in de buitenlucht. Ze zitten van de 24 uur die in een dag zitten de meeste uren in die kleine kennel. Vesna en Meri zaten dus ook in dit asiel. Ik had ze samen al eerder daar weg willen halen maar om wat voor reden ook was dat nog niet gebeurd.

In mei 2019 kwam het bericht dat Meri was overleden. Meri was ziek geworden en was door Svjetlana thuis opgevangen. Jammer genoeg heeft ze het niet gered. Vesna was als enige over. Mijn hart brak toen ik het hoorde. Ik voelde me schuldig dat ik ze niet samen daar weggehaald had. Nu Vesna nog als enige over was moest ik haar daar weghalen. Ik wilden ten alle tijden voorkomen dat ook Vesna alleen maar het asiel kende en nooit een echt thuis zou hebben gehad. Ik liet weten dat Vesna naar mij mocht komen. Alles werd geregeld en half 2019 kwam Vesna naar Nederland en in mijn huis.

Vesna had zichzelf in al die jaren als een lieve zachtaardige teef laten zien in het asiel in Orasje. Gelukkig was ze dat buiten haar vertrouwde omgeving, in een vreemd land en met vreemde mensen ook nog steeds. Wat een schatje. Ze moest natuurlijk erg wennen maar door mijn andere honden had ze al snel door wat de bedoeling was. Mee aan de riem, in de auto, op de bank, een aai komen halen. Ze volgde mij buiten op de voet. In het begin liep ze alleen maar achter of naast mij. Ze durfde niets te doen. Snuffelen of even ergens naar kijken deed ze niet. Ik was voor haar de  belangrijkste en haar wereld draaide buiten om mij. Omdat ze dicht bij mij bleef durfde ik haar op hele rustige plekken al snel los te laten. Ze is niet zomaar bang en schrikkerig van dingen buiten. Heel bijzonder om te zien als je weet dat ze alleen maar het asiel kende waar ze bijna tien jaar in had geleefd. Vesna paste zich razendsnel aan en ondertussen hoort ze er helemaal bij en kent ze de routines en dingen die we doen.

Ze rent als een gek als ze los is. Ze geniet zo enorm van de wandelingen. Haar hele kop straalt dan  geluk uit en daar smelt mijn hart iedere dag opnieuw weer van. Het geluk wat van die dame afkomt is met geen pen te beschrijven. Als ik tijdens het wandelen “hierrrrrrrrrrr” roep, omdat de honden wat achter blijven of te ver vooruit gaan, dan is Vesna de eerste die aangerend komt. Vaak komt ze uit haarzelf regelmatig bij mij inchecken. Ik geniet zo enorm van die lieverd. Ze heeft in Anne, een teefje uit mijn roedel ook uit het asiel in Orasje, haar beste vriendin gevonden. Alles wat Anne doet dat doet Vesna ook. Anne is haar grote voorbeeld. Dankzij Anne en mijn andere honden heeft Vesna in zeer korte tijd haar draai gevonden. Dankzij de roedel was Vesna al snel duidelijk wat er van haar verwacht werd en hoe het leven buiten het asiel in een huis werkt. Zonder die roedel had het een ander verhaal geworden, daar ben ik van overtuigd. De andere honden hebben haar geleerd wat ze wel en niet kan vertrouwen in huize de Joode.

Veel buitenlandse honden worden alleen geplaatst. Zonder andere hond(en) in het huis waar ze komen te wonen. Ik vind dat een zeer slechte zaak want veel van die honden leven vanaf dan een leven waar ze niet goed van weten wat de bedoeling is en zijn angstig. Ook al ben je als mens de hele dag thuis dan nog kun je onmogelijk zo’n hond leren wat hij leren moet zodat het leven aangenaam is en de hond relaxt kan zijn. De honden die uit het buitenland komen hebben vaak samen geleefd met meerdere honden en zijn experts in hondentaal. Als ze dan ineens uit hun vertrouwde omgeving worden gehaald en in een huis worden gezet dat ze niet kennen dan is het logisch dat ze gestrest zijn of raken. Ze hebben vaak nare ervaringen met mensen en als er geen andere honden zijn om te laten zien dat de mensen waar ze nu bij wonen te vertrouwen zijn kan het heel lang duren voor er vertrouwen is.

Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen die zich super aanpassen en zich ook alleen redden. De realiteit laat alleen jammer genoeg ook veel andere gevallen zien. Let aub op waar je je hond vandaan haalt en wees eerlijk naar het dier. Is het leven wat je voor die hond in gedachten hebt wel zo fijn en goed voor die hond? Is het eerlijk naar die hond om een heel leven alleen door te moeten brengen terwijl die juist een maatje nodig heeft?

Vesna is nog steeds voorzichtig met mensen. Ze wordt graag gekroeld maar ze zal nooit zomaar helemaal tegen je aan komen staan. Mensenhanden zijn en blijven spannend. Als mijn andere honden naar mij toe komen dan komt ze heel snel mee want dan is het minder eng. Ze laat zich makkelijker aaien als mijn andere honden erbij zijn. Langzaam aan steeds wat meer vertrouwen voor mijn buitenlandse schone Vesna. Vesna die al haar broers en zusjes zag vertrekken en uiteindelijk zelf het geluk vond.

Geschreven door: Wilma de Joode

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.