Vriendjes:

Zouden dieren onderling, en in dit geval in het bijzonder honden, ook echte vriendschappen hebben?

Deze vraag popte van de week op toen ik met Tom een dagje weg was en hij een paar vriendjes gezien heeft die hij al twee jaar niet meer gezien heeft.

Afgelopen week ben ik dus samen met Tom (mijn hondje) terug naar Zeeland geweest, waar hij tot twee jaar terug zijn hele leven gewoond heeft. Dit keer zijn we met het OV gegaan en het moment dat we uit de trein stapten gooide hij zijn neus in de lucht en hij leek echt te weten waar we waren.

Om het ook voor hem leuk te houden had ik afgesproken met een vriendin en haar hondje Johnny waar Tom het altijd erg goed mee kon vinden. Van een afstandje zagen we ze al aankomen en eenmaal dichterbij begon hij te piepen en te trekken aan de lijn. Hij werd er helemaal enthousiast van!

In het park konden ze even los en hij liep zowel letterlijk als figuurlijk als een hondje achter Johnny aan. Het was heerlijk om te zien.

Sowieso was de herkenning bij hem leuk. Overal werd druk gesnuffeld. Het straatje waar de bakker zit werd ik in gesleurd….daar woont namelijk een chihuahua waar hij altijd even gedag moest zeggen. Dus ook daar zijn we binnen gestapt en beide hondjes waren heel blij elkaar te zien. En ook daar zat toch echt al bijna 2 jaar tussen!Ik ben er ondertussen dus wel van overtuigd dat honden elkaar ook na al die tijd nog kennen en (al dan niet) leuk vinden.

Na al dit gespeel en gewandel was het tijd om even uit te rusten en hebben we het centrum verlaten en zijn we lopend naar ons oude wijkje gegaan. Al lopend kwamen we langs het stukje waar ik hem altijd uitliet en oh oh wat had ie het daar weer druk!

Geen enkele grasspriet werd over geslagen. Ik denk dat we nog nooit zo lang over die 500 meter gedaan hebben. In ons oude straatje mocht hij mee naar de vroegere buren waar hij altijd worst van kreeg, gek genoeg was hij ook dat niet vergeten haha. De liefde van de hond gaat door de maag zullen we maar denken.

Bij deze buurtjes heeft ie een half uur bij liggen tanken, op zijn rug in een diepe snurk-slaap. Hoe schattig wil je het hebben…

Toen nog heel even langs kennisjes die een Schots Terriërtje hadden waar hij graag mee speelde. Helaas is zij afgelopen jaar overleden. Het vrouwtje kon niet zonder hondje dus nu loopt er een heel schattig Schots pupje rond.

En dat vond ie toch maar heel raar…Hij zag het pupje wel maar liep langs haar heen op zoek naar zijn vroegere vriendin. Toen hij die niet vond was hij heel even in de war en leek het wel te snappen dat het pupje nu de hond des huizes was.

Inmiddels was het langzaam avond geworden en tijd om weer op huis aan te gaan. Nog een kleine wandeling naar het station. Hij kon nog heel even snuffelen langs zijn oude en vertrouwde wandelroutes voor hij in de trein op schoot in stortte en niet veel meer meer deed dan slapen.

Het mannetje was moe maar voldaan… En dat kwam mooi overeen, het vrouwtje voelde zich ongeveer hetzelfde.

Martine v Ouwerkerk

Comments are closed.