Wie wil jou nou

IK RED HONDEN EN DE HONDEN REDDEN MIJ.

“Wie wil jou nou hebben met al die honden”, zei mijn vader jaren geleden tegen mij. Sinds een poosje ben ik weer alleen en ik ging lunchen met een man waar ik al lang gewoon gezellig contact mee heb. We gingen lunchen, verder niets. Toch speelde die oude opmerking van mijn vader door mijn hoofd tijdens het eten. De man is actief met van alles en nog wat. Dagjes weg, weekendjes weg, sporten en nog veel meer gezellige dingen doen. Ik kan dat dus niet zomaar, want ik heb mijn zes honden. “Hoe kan ik ooit een relatie krijgen met een man die vol in het leven staat”, vroeg ik me na de lunch af. Men zegt altijd dat ik zoveel meer ben dan mijn liefde voor honden. Maar hoe kun je daar nou doorheen kijken als ik nergens zomaar heen kan door alle honden die ik heb? Een dagje weg is een hele planning, laat staan een weekend. Zie maar eens iemand te vinden die op mijn honden wil passen en dat ook kan. Bovendien moet Indy twee keer per dag insuline gespoten krijgen. Niet iedereen durft dat en er zijn maar weinig mensen die ik daarmee vertrouw. Het komt erg nauw en het moet echt goed gebeuren. Iedere ochtend vroeg uit ben omdat de honden eruit moeten. Kleding met hondenharen eraan. Blaffende honden als er bezoek binnen komt. Wie zit daar nou op te wachten ondanks dat ik meer in mij heb dan liefde voor honden?

Mijn lieve bange Muis vindt vreemde mensen doodeng. Speciaal voor haar rijd ik iedere dag minimaal twee keer naar de polder, zodat ze lekker rond kan rennen zonder dat we enge vreemde mensen tegenkomen. Als ik bezoek krijg, vraagt men zich vaak af waar hond nummer zes is. Muis zit dan verstopt achter de bank en komt pas weer tevoorschijn als de bezoeker weg is. Als ze je eenmaal kent, dan komt ze graag knuffelen, maar dan moet ze iemand echt meerdere keren hebben gezien. Ook al kent ze iemand, dan nog zal ze nooit met die persoon mee buiten aan de riem gaan lopen. Bij mij in de wijk durft Muis niet mee te wandelen aan de riem. Los kan ze in de wijk niet, want dan raakt ze meteen in paniek en rent naar huis. Als ik haar soms mee krijg aan de riem, in de winter als het vroeg donker is en ik niet naar de polder kan voor de laatste wandeling, dan trekt ze constant. Ze piept dan van angst en wil zo snel mogelijk weer terug naar huis. Het is voor haar een drama om aan de riem te lopen op plekken waar andere mensen komen. Daarnaast is Muis al zes jaar niet zindelijk. Ze plast vaak in de auto, de oorzaak daarvan heb ik nog steeds niet kunnen achterhalen. Ook plast ze ‘s nachts vaak in huis. Gelukkig doet ze het wel op de puppymatjes die ’s nachts altijd in de keuken liggen maar toch…. Daar zit ook niet iedereen op te wachten.

Mijn oude Jack Russel Mickey van 16 jaar, poept en plast ook regelmatig in huis. Hij gaat staan en doet dan zijn ding. Jammer genoeg doet Mickey het niet altijd op de puppymatjes.
Of Snoop-Dog, mijn verlamde Yorky. Snoop-Dog heeft geen controle over zijn poepen door zijn verlamde achterlijf. Als het komt, dan komt het. Of hij nu bij je op schoot zit, met een andere hond speelt, tijdens het eten of tijdens het slapen in een mand.

Dus er moet vaak poep geruimd worden bij mij in huis. Dat ruikt bepaald niet lekker en het is voor velen een vies iets. Regelmatig ligt er ergens poep of plas als ik na een nacht beneden kom. Ik maak het schoon en heb er verder geen last van, maar ik kan me voorstellen, dat velen hier niet op zitten te wachten. In mijn vorige relatie was het gelukkig geen probleem, maar ik merk nu, dat ik vanwege mijn honden heel erg twijfel of een relatie ooit nog eens zal lukken.

Ik kan niet leven zonder mijn honden, zonder honden te helpen die dat nodig hebben. Mijn eigen honden en de honden die ik opvang om te herplaatsen, zijn voor mij van levensbelang. De honden zorgen ervoor dat ik een ritme heb. Ze zorgen ervoor dat ik uit bed kom en ga wandelen, met mijn kop in de wind. Toen ik lang geleden depressief thuis kwam te zitten en uiteindelijk deels werd afgekeurd, nam ik mijn eerste hondjes. Ik zeg vaak; dankzij mijn honden ben ik er nog. Ik moet naar buiten en ik moet op tijd uit bed. Ze zijn mijn redding geweest en misschien is het daarom wel dat ik probeer zoveel mogelijk honden te ‘redden’ die dat nodig hebben. We redden elkaar. Of iemand ooit nog een relatie met mij wil, zal de tijd leren. Makkelijk zal het niet worden. Als dat niet zo is, dan is dat maar zo. Ik kan wel zonder relatie leven, maar niet zonder mijn honden.

Wilma de Joode

1 Comment

  1. Saskia schreef:

    Mooi stuk. Honde liefde (dieren ) gaat ver. En denk eraan op elk potje past een dekseltje. Er zullen best mannen zijn met dezelfde tik als jij. Groetjes Saskia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.