Zielepootje:

Op een morgen loop ik met mijn hond. Vanuit het niks hoor ik achter me ineens een kerm. Snel draai ik me om en zie hem hinkend op mij af komen.

Ik ga in gedachte even snel zijn gangen na. Hij rende op een veldje en buiten mijn zicht begon hij te kermen en toen ik naar hem keek liep hij mank.

Nou heeft hij patella luxatie dus ik dacht gelijk daaraan. De standaard truc om zijn knieschijf terug te ploppen werkte niet. Ik voelde ook niks wegschieten wat normaal wel het geval is als hij luxeert.

Nadat ik hem probeer gerust te stellen, om op die manier uit te sluiten dat het slechts schrik was moet ik vaststellen dat er echt iets is. Maar wat?

Gelukkig is hij maar van het maatje onderdeur dus optillen en dragen is geen punt. Thuis gekomen blijft hij zielig. Hij ligt in zijn mand en wil er niet uit.

Ik keer hem even binnenste buiten maar vind niks wat de pijn verklaren kan. Geen bloed. Geen gescheurde nagel. En bij manuele manipulatie geeft hij ook nergens bijzondere pijn aan.

Het is uiteraard op een zondag dus besluit ik om de plannen die ik die dag had af te bellen en het aan te kijken. Die avond gaat het al beter en de volgende dag is er niks meer te merken aan hem. Tot de dag van vandaag geen idee wat het was, maar dat hebben we zelf ook wel eens. Ergens pijn omdat je je knie gestoten hebt. Zolang het niet langer duurt dan een dag of twee schrijf ik het weg als domme pech.

Echter om me heen hoor ik zoveel schrijnende verhalen. Honden die soms weken, maanden pijn lijden omdat men de signalen niet herkend. Met katten geld dat minimaal net zo erg. Vooral bij katten lijkt “dat is de leeftijd” een zeer geldig excuus voor eigenaren om het veranderde gedrag van hun huisgenoot te verklaren. En hoewel daar een kern van waarheid in zit is het vaak pijn wat ze rustig maakt, niet zozeer de leeftijd. De kern van waarheid is dat artrose over het algemeen op latere leeftijd pas problemen geeft. Maar wel een heel groot deel van pijnklachten bij onze huisgenoten op zijn naam heeft staan.

Dierenartsen hebben niet voor niks de senioren checks dat is omdat op die leeftijd (7) de kans op oa artrose toeneemt… Nou is dat niet in alle gevallen nodig hoor, maar wees dan als baas alert en realistisch. Gedragsverandering die langer dan een paar dagen aanhoud en niet verklaarbaar is is al reden voor een dierenarts bezoekje. Hieronder heb ik een paar dingen opgesomd die mij daarin een handige hulp lijken.

Martine v Ouwerkerk

Pijn herkennen:

De signalen die een dier geeft zijn soms zo subtiel dat ze makkelijk te missen zijn. Het is ook makkelijk om te denken dat het bij de leeftijd hoort. En deels klopt dat ook. Een ouder dier gaat net als een ouder mens kleine mankementen vertonen. Maar alleen omdat het bij de leeftijd hoort wil niet zeggen dat we er niks aan kunnen of moeten doen.

Een veel voorkomende veroorzaker van pijn is artrose. Pijnstilling is in veel gevallen afdoende om het dier een zo goed al pijnvrije oude dag te geven.

Als we aan signalen van pijn denken. Welke signalen kan je dan zoal waarnemen?

Denk hierbij aan:

  • *Verandering van karakter.

Als je dier voorheen altijd knuffelig was en nu ineens niks meer van knuffelen wil weten. Als je kat voorheen heerlijk opgerold in de vensterbank lag te slapen en nu languit op bed ligt.

  • Niet meer ver willen lopen.
  • Langzamer de trap op gaan.
  • *Slaappatronen die veranderen.
  • Meer of minder slapen.
  • Heel onrustig slapen of niet meer alleen willen slapen.

Recente onderzoeken hebben uitgewezen dat een groot deel van alle katten boven de 10 en zelfs zo jong als 6 al artrose hebben. Een gezonde kat van die leeftijd hoort nog te spelen dus denk niet te snel dat het aan de leeftijd ligt dat de kat rustiger is geworden.

Als je bij de dierenarts komt kan het een idee zijn om eens een paar dagen een pijnstiller te geven zodat je kan zien of het dier inderdaad pijn heeft. Door de subtiele signalen die dieren afgeven is het best lastig om pijn vast te stellen. Na een paar dagen pijnstilling kan je beoordelen of je dier actiever is en de conclusie dat er pijn meespeelt is dan snel getrokken.

Het is kiezen uit twee kwaden omdat pijnstillers weer nadelig voor de nieren kunnen zijn. Maar ze met pijn laten lopen is wat mij betreft ook echt geen optie.

Bij honden merk je vaak dingen op als:

  • Niet goed meer in de auto kunnen springen.
  • Niet meer op de bank springen.
  • Stram en stijf zijn bij het opstaan smorgens of na een langere middagdut.
  • Niet meer mee willen met lange wandelingen.

Elk jaar een seniorencheck is een mooie stok achter de deur. Maar als baas ben je hele dagen bij je dier en merk je veel meer op dan de dierenarts in een consult kan beoordelen. Leg dus ook niet alles bij de dierenarts neer maar blijf er zelf actief bij betrokken. Kijk goed naar het gedrag van je dier, is het veranderd. Is hij minder actief. Merk je pijn bij springen of rennen. Hou het in je achterhoofd en neem al die veranderingen in gedrag mee naar het gesprek wat je met de dierenarts hebt. Samen kom je veel verder!

Mocht je twijfelen kan je op de site van het MCD een hulpmiddel vinden, een zelftest voor artrose bij katten https://www.mcvoordieren.nl/katten-artrose-test

Voor honden kan je die ook prima gebruiken als indicatie.

1 Comment

  1. Jo schreef:

    Wat een goed info. Zo mee eens dat veel mensen denken dat een dierenarts in 10 minuten kan beoordelen. Ze zijn toch echt afhankelijk van baasje zijn observeren en info. Hebben zelf mechelse herdershond met atrose en juist bij dierenarts geeft ze geen kik al heeft ze pijn. Ze krijgt novacam hele lage dosis ivm nieten maar ze heeft geen pijn . Ondanks haar 12 jarig volop spelen met adhd type labrador van 1 jaar. We hebben ook afgewogen wat is goed. Voor ons is het goed als ze pijnvrij leven heeft net als voor haar dan maar even voorbij gaan aan nadelen novacam. Kwaliteit van gelukkig hondenleven staat voorop